50
K. 13.
Zweitens. Sobald durch die Coneilien menschliches
Anschen in der Kirche so verehrungswürdig wurde, und sonoch
lange Zeit Haupthandbuch bleiben wird: so ist's von wichtigem
Nutzen, Fehler eines solchen Buchs zu rügen.
Constantinus duo securius regneret, bellaque civilia tolleret,
non jorisprudentiam tantum Romenem, sed etiam ipsam
reipublice lormam multis modis mutabat. Ad quam novam
reipublicz conslitutionem quum ecclesiam haud una de caussa
vellet accommodere, novos etiam honorum gradus inter episcopos
nesci, necesse erst. Principes episcoporum erant,
qdui antes jam supra religuos antistites eminuerent, Romanus,
Antiochenus, Alekxandrinus: quibus, sede Imperatoria Conslantinopolin
translata, Constantinopolitanus accedebet. Hi
prœsectis prreiorio qualuor a Constantino creatis respondebant,
et lorte hoc jam seculo vocebulo ludaico Patrierche
dicebentur. Isos excipiebant Exerchi, dui civilibus Exarchie
pares erent, pluribusque provincüs Prapositi erant. Sequebamtur
Metropolitani, qui unam tantum moderabantur provinciam.
Proximo loco Archi-Episcopi erant, duibus tractuum
quorundam procuratio commissa erat. Azmen Episcopi
claudebant, quorum lines non æque late ubidue palebant,
verum in nonnullis provincüs ampliores, in aliis contractiores
erant. His Chorepiscopos adderem, seu coetuum in agris
Ccommorantium præsectos, nisi scirem, antistites, amplilicandæ
potestalis suæ cupidos, providisse, ut hic ordo plerisque
in locis abrogargtur.
Die Hypothese von einer solchen Verähnlichung der Kirchenverfassung
mit der politischen, und zwar, daß Constantin selbst
es gethan habe, ist ganz unrichtig, und selbst die Art, wie
Mosheim die Parallele zieht, erweist es genugsam. Die vier
so genannten Patriarchen von Rom, Antiochien, Alerandrien
und Constantinopel, sollen den vier præsectis prætorio korre-