Cystanastrophe
blasenschmerz. anästrophe, f.; —n: Harnblasenumstülpung.
auchenotomte, f.; —e)n: Blasenhals-Schnitt.
e, f.; —n: 1) Harnblase. — 2)
Balg-, Sackgeschwulst (s. Lupia). hitis: s.
Cystitis. -icum [8 24, 2, n.]): Mittel in Harnblasenkrankheiten;
Blasenwurm. Eis, k. [8 24,
3, uv. ): Cyste. isch, a.: die Harnblase betreffend,
blasenförmig. -klis, k. [824, 3, uv.): Harnblafen-ECntzündung,
orsch.: Costhttis, Entzündung
der Mutterscheide (gr. z####, weibl. Scham).
„ocẽle, f.; —n: Blasenbruch. Jolithlasis, f.
[8 24, 3, uv.): Steinkrankbeit. -oncus, m.
!8 21, 21: Harnblasengeschwulst. oparalplsis,
f. [S 24, 3, uv.]; opleale, f.; —(ehn: Harnblasenlähmung.
-öphlhisis, f. /§ 24, 3, ur.];
ôöphthoc, f.; 0: Harnblasen-Schwindsucht.
Toptösis, f. [8 24, 3, uv.): Harnblasenvorfall.
Sorrhagise, f.; —(e)yn: Harnblasenblutung.
Sorrhexis, f.; 0: das Bersten der Harnblase.
Daduchus 227
Sorrhöe, f.; 0: Harnruhr. -ospäsmus, m.
[§J 24, 21: Blasenkrampf. otöm, m., —)8;
—e: Messer zum Blasenschnitt. -otomik, f.; —eyn:
Blasen-, Steinschnitt (Lichotomie) 2c. — Cpther-e
(gr.), f., —s, —n 0: eine gr. Insel u. Stadt,
wo ganz bes. die Liebesgöttin (Venus) verehrt
wurde: Sie war kein Märchen aus C. w. 12, 327;
Die Cöttin von C. 306 r2c., dann auch: Venus
(s. d.): Von C—-n# u. ibrem Söhnchen. 3, 156; C- u
Sohn. 157; Kch. 99b 2c. -h, f., —, kens; 0:
Venus: Den Nektar Cythereens. W. 21, 19; 20, 300;
Uamler Mytb. 75 ff.; auch: Venus C., im Ggstz zu
Venus Urania (s. d.). Sch. 1155b c. — Cßtinus
(gr.), m. [8 24. 21: Pfl. — Cötifus (gr.), m.
[8 24, 2): Pfl. — Cgkoblastem (gr.), n., —;
e -a, n., —: -e 24, 3, n., -tis): Keimstoff
des thierischen Körpers, woraus sich der sog. Zellenkern
entwickelt. Burdach 26.
C; 2c.: s. Zar 2c. u. Tsch ꝛt.
# D
D: der Ate Buchst. (vgl. A); als Bez. eines
Tons (f. A3), so D-Dur; -Moll; -Saite 2c.; als
Zahlzeichen = 300 (s. C 3); ferner in Abkürzungen,
z. B.: D. (lat.) = Deeimus (Vorname);
Decurio; Deus; Die; Digesta; Divrus; Doector
(I. u.: Dr., vgI.: Vromeviert .. u. kommt mit einem
großen D. zurucke. Lichtlwer 151); Dominus (s. u.:
Dn.); Duk rc.z ferner (engl.) D. — Dean; (span.)
Don rc.; alschem. Element — Dirdm; d. — da;
detur (auf Recepten), ferner — denarins u. daber
auch st. Pfennig (&) u. engl. — Penny, Mz.
pence 2c., s. auch del.; ferner: D. A., divns Augustus;
d. a., dicti anni; dat., datum; Dat., Dativus;
D. C., da capo; D. C. L., Doctor of Civil
Law; Det., decretum; dd., dedi; d. d., de dato;
D. D., dono dedit; Doctor of Divinity (s. d. u.
Donkey); D. D. D., do, dico, dedico od. dat, dicat,
dedicat od. dono dedit, dicavit 2c.; ddt., dedit;
def., defect(us), defounctus; Decl., declinatio; Decr.,
decretum; del., dele od. deleatur (anch 45); delineavit;
den., denatus; des., designatus; D. J. V.,
Doctor soris utriusque; d. 1., dicto loco; D. L. S.,
dies laribus sacrum; d. m., destra mano; D. NM.,
Doctor medicine; Düs Manibus; Dn., dominus;
das ewige Da capo mit Abdera u. Demokrit. Sch. 10 2a,
die sich ewig wiederholende Geschichte 2c.; Da
einque (s. d.), ein Geldstück v. 5 (Soldi), ein
Fünfer; Da vẽro od. davrro (s. d.); Da se, von
selbst, selbst, ohne fremde Hilfe od. Mahnung rc.,
z. B.: Cäsar Balbo's erler Wablspruch L'ltälia fard
da se [Italien wird sich selbst, allein gestalten 2c. J.
Creilschke Hist. 59 6 2c.; verschmelzend mit dem Artikel
dal — da il, 3z. B.: Dal segno (i. d.); dai — da
i; dallo — da lo; dagli = da gli; dalla = da la;z
dalle = da le. — 3) s. ramenisieren. — Oaarbüka:
s. Darabakkeb. — Daawet: s. Ferman.
Hachi: (in Sibirien) Pelz aus Ziegen= und
Pferdefellen, das Haar nach außen. Grubt Cb. 1, 21.
— Dachil (ar.), m., —# —#: Schutzgenoß. Hammer
10, 3413; Kager 2, 15210, ogl.: „Dachlak“ (ich
flebe dich an) zu sagen. Wenn man Dies thut, so ist der
Andre zum Beistand verrflichtet. petermann Or. 1, 103.
— Dacinque (it. datschinkwe), m., —s; —8: s. da2.
Däd-alisch (gr.): künstlich, kunstvoll; bunt
verziert, bunt; labyrinthisch, verschlungen: Aus
rieses Labyrinths d—en Gewinden. W. -alon, n., —;
-ala: Pausanias glaubet, das schon vor dem Dädalus
Statuen v. Holz Därala genennet worden. Winchelmann
D. N., dominns noster; do., ditlt)o; Dom., domi- #„Gsch. der Kunst 1, 13. -alus, m., uv., ses; Sse
cilium; dominus; D. O. M., deo optimo maximo;
D. Ph., doctor philosophia; dr., drachma; Dr.,
doctor, z. B. Dr. phil(osophise); d. s., detur, signetur
od. da, signa (auf Recepten); D. S., dalsegno;
d. t. d., da tales doses; D. Th., doctor theologiæ;
Dwt., s. Pennyweight 2c.
Da: 1) (lat.) gieb! (auf Recepten). — 2)
(it.) präp.: von (vgl. frz. de), z. B.: Da cãpo,
(Mus.) v. Anfang, noch einmal, auch substant.:
Ein Dacapo verlangen, eine Wiederholung; Es ist
[S 21, 2): ein berühmter Künstler der gr. Urzeit
(s. Labhrinth; Ikarus), auch antonomastisch: ein
kunstreiches, erfinderisches Genie. — Dädap, m.,
—8#; —s: ein Baum auf Java, Erxthrina indica
(indische Korallbehne), nam. auch als Schattenbaum
in den Kaffepstanzungen, u. danach das darunter
gewonnene Produft: D.-Kaffe, s. Untur 11,
286a. — Dadschial: s. Derschial. — Dad-uchse
(gr.), f.; —Aeyn: Amt, Würde des Daruchos.
-ũchos, m., uv.; -zuchoi; -üchus, m., uv.;
13“