–—–

schreit  der  Erboste;  aber  schon  hat  der  Feind  das
Weite  gesucht,  und  siegesfroh  schallt  es  wieder:
„Bring  mir  Bier,  Bier  herl“
Jetzt  fällt  auch  die  Singdrossel  ein:
„David,  David,
Prosit,  prosit!
Kuhdieb,  Kuhdieb!“  13)
Vergebens  warnt  Frau  Buchfink:
„Mein  Mann  ist  Gerichtsvollziehert  Mein  Mann  ist
Gerichtsvollzieher!“
Vergi  t  doch  der  Herr  Gemahl  selbst  heute  sein
w  irdevolles  Amt  und  lärmt  in  Erinnerung  an
seine  lustige  Soldatenzeit:
„Ick  ick  ick  ick  bin  der  Unteroff  zier!“
oder,  da  er  sie  in  der  Kürassterstadt  Pasewalk  verbracht
  hat:
„Ich  bin  der  bunte  Karaziel
Jedem  stellt  er  sich  als  Allerweltsvetter  vor:
„Ick  ick  ick  bin  Vedder  Rintsche  (-Reinhard)!“
und  fordert  zum  Trinken  auf:
„Fritz,  Fritz,  wist  du  mit  to  Win  gahn?“
Der  wiürdige  Herr  Dompfaff  knarrt  dazwischen:
„De  Win  is  ut,  wi  tappen  Bier  Bier  Bierl“
Zwar  bezweifelt  das  der  Distelfink:  14)
„Leig  nich!“"
Aber  der  Fink  begnügt  sich  auch  mit  dem  derberen

Stoffe:
„Schütt  schütt
cholderbier),  de  didst!“
Aber  das  leidige  Zahlen!  Doch  er  weiß  Rat:
„Pink,  pink!  Drink,  drink!  Aewe  betahl  doch  de
Wirtsgebühr!“
Je  länger  es  dauert,  desto  ausgelassener  wird  er.
„Schinkenfleisch,  Schinkenfleisch!"  —  Schütt#enbler“!
—  „Rid  hertau,  draffl“  —
„Fink,  Fink,  wist  du  uck  den  Brudmann  zieren?“
schallt  es  durcheinander.  Als  er  einmal  Atem
schöpft,  hört  er  gerade,  wie  der  Star  mit  seinem
Weibchen  schwatzt:
„Wif,  Wif,
Ick  bi  di  blif!
Bräu  noch  en  bitschen,  bitschen!“
und  wird  plötzlich  gewahr,  daß  seine  bessere  Hälfte
verschwunden  ist:
„Segg  segg  segg,  heste  min  Greite  nich  seihn?
Süh  süh  sih,  dor  sitt  se  in  ’'n  Wichelbusch!
Leiw  Wif  Wif  Wif  Wifl
Hüt  hüt  hüt  hüt  hüt  hüt
t  is  schmuck  schmuck  schmuck  schmuck!“
Schon  will  er  auf  sie  zufliegen,  aber  er  ist  zu  berauscht
  von  all  dem  Jubilieren:
„Ick  ick  ick  ick  will  hen  to  dil
Du  du  du  kumm  her  to  mit
Flink  flink  flink!“

schütt  de  Krantchesbier  (-Wa-13)

  Sie  singt  auch:  „Philipp,  Philipp,  wo  bist
Du?  In  Sipen.“

14)  Er  ruft  auch:  „Fink,  bink!“  und  „Zistt,
Stichlit,  Stichlic"  und  heißt  davon  Stieglitz.

(inser  Dommerland  —

—  159

Der  Amselhahn  aber  lockt  sein  Weibchen:

„Lisebett  Lisebett,

Wist  nich  balle  kamen?

Süß  süß  süß  sü—1!“
und  schäkert  mit  ihr,  wenn  sie  kommt:

„Lisebettken,  Lisebettken!“

Gleich  den  Vögeln  feiert  der  Mensch  jetzt  seine
frohsten  Feste.  Auf  dem  Bauernhofe  neben  der
Kirche  ist  Hochzeit.  Schon  verschiedene  Tage  hat
sie  gedauert,  und  noch  ist  man  der  Lust  nicht  satt.
Die  Herden,  die  sonst  hinausgetrieben  wurden  auf
die  Weide,  sind  des  Stalles  schon  längst  überdrüssig.
  Heute  kommt  der  Bauer  sogar  noch  spöter  als
somst  in  den  Stall.  Da  kann  er  sich  nicht  wundern,
daß  ihm  die  Kuh  vorwurfsvoll  entgegenbrüllt:

„Wat  is  dat  hüüüt?“

Er  streicht  ihr  aber  freundlich  über  den  Rücken
und  sagt  „Hochtied!“  Da  ist  sie  beruhigt  und
brummt:

„Ach  soool!“

Am  nichsten  Morgen  verspätet  sich  der  Bauer  wieder.
  Schon  wiederholt  hat  der  Täuberich  seine  ungeduldige
  Frau  beruh'igen  müssen:

„Frru,  Frru,  die  Tür  is  noch  zul“
Auch  das  Kalb  blekt  schon  seit  längerer  Zeit  und
fragt  endlich,  von  Hunger  gegquält:

„Durt  de  Hochtid  noch  laangen?“
Der  Hahn  kann  ihm  wenig  Trostreiches  sagen:

„Acht  Dag  ut  un  dut.“
Da  will  es  schier  verzagen  und  blökt  noch  jämmerlicher:


„Dann  möt  k  staarben!"  15)
Das  ärgert  den  Erpel  auf  dem  Hofe,
schnattert:

„Dat's  'n  Schnack,  dat's  'n  Schnack!"

und  er

15)  Der  Ochse:  „Is  de  Hochtid  noch  nich  ball
ut?“  Der  Hahn:  „Dat  durt  noch  acht  Tag!“  Das
Lamm:  „Denn  leew  ick  nich  mihr,  dem  leew  ick
nich  mihr.“  —  Der  Sperling,  der  auf  dem  Kornboden
  nach  Herzenslust  schmaust,  triumphiert:  „'t  is
Hochtid,  't  is  Hochtid!  't  durt  noch  dre  Dag,  't
durt  noch  dre  Dag!“  Das  Kalb  blölt  verzweifelnd:
„Denn  hunger  ick  dot,  denn  hunger  ick  dot!"  —  —
Die  Kuh:  „Is'’n  de  Hochtid  nich  ball  urut?“  Die
Gans:  „Noch  in  dre  Dage  nich,  noch  in  dre  Dage
nich!“  Die  Ente:  „Gew  et  God!  Gew  et  Godl“
—  —  Bi  einem  Buren,  dor  grar  Kindelbier  was,
gingen  de  Käuh  mit'n  Bullen  upn  Hoff;  de  Bull
kratzte  mit  einen  Vörfaut  in'n  Meß  un  brunmte
sihr  untofräden.  De  Hahn  was  von  de  Däl  un
von'n  Winn,  runfagt,  flächt  na'n  Hoff  un  röppt:
„Wat  's  hier  los?  Wat  's  hier  los?“  De  Bull
ant  wurt:  „Hier  's  Hochtid!  Hier  's  Hochtid!  Juch
Hochtid!  Juch  Hochtid!“  un  so  blifft  he  bi.  „Wat
woll  de  Bull  to  juchhochtiden  het?“  seggen  de  Gäst.
De  Bur  geiht  rut  ut  de  Stuw,  stellt  sich  upn  Dörensüll
  un  seggt  tum  Bullen:  „Hier  's  nich  Hochid,
hier  's  man  Kindelbier.“  Dor  nickt  de  Bull  mit'n
Kopp  un  seggt:  „So,  so,  soo!"