274

herut  un  steek  dat  deep  in'n,  Durn,  de  rund  üm  ehr
Hus  stumm.  Tante  Adolphine  lep  nah  ehr  Schiester
  Krischan  Borgwardt'sch  herüm,  üm  mit  de  t#
biraden,  wat's  woll  dohn  künnen,  von  butem  secg
se  all,  de  seet  bi  de  Lamp  hinner  de  Schosterkugel
un  neigt.  „Lowise,  wur  hest  Du  Geduld,  inm  H#
dit  Elend  to  neigen?“  röppt  se,  as  se  in  de  Dör
kümmt.  „O  Gott,“  seggt  Borgwardtsch,  „Krischon
is  doch  mit  weg  un  wi  hebben  hunnert  Dahler  in'n
Hus,  wat  de  Ledderjud  hebben  sall,  nu  bün  ick  b
un  neig  mi  se  een  bi  een  unner  in'n  Ummerrock  un
denn  teh  ick  em  an,  denn  heww  ick't  doch  bi  mi.“
„Geld  heww  ick  nich  to  versteken,  äwer  denn  kam
ick  bi  un  stek  mine  sölwern  Lepel  in  een  ollem  Bü—
del  un  denn  smit  ick  dat  in  dinen  Mann  sine  Lohkuhl,
  dor  krieg  ick  se  woll  wedder  herut,“  um  so  ded
Tanten  Adolphine  ok.  Bi  Gottlieb  Schwanzen  hadden
  se  de  Schuwlad  mit  dat  Sülwertüg  in'n  Backaben
  schaben,  wur  des  morgens  in  backt  wir  un  so
wirkten  de  Frugenslüd  de  Nacht  to  Ewn.

De  Dag  füng  an  to  gragen,  de  leewe  Sün'n
steg  höger,  as  Leutnant  von  Kahlen  ilig  antoriden
kem,  sin  Pird  bi  Gottlieben  in'n  Stall  jog  um  he
ilig  to  Bähn  flüggt  un  Quartier  up  de  sogenannte
Landratsstum  nehm,  denn  gliek  hinner  em  her  kem
Trupp  äwer  Trupp  von  de  in'’n  Krieg  getagen
Mannschaften  un  hadden  den  Leutnant  umnerwegs
all  möalich  to  Liw  drängt,  wil  se  meenten,  dat  he
ohne  Utsicht  up  Gefohr  de  Baken  hedd  ansticken  laten,
  wullen  em  nu  to  Rekenschaft  tehn  för  sin  unnediges
  Tosamropen.  De  Wut  up  den  Dänen  spökt
in  ehr  Gemöt  un  de  Inholt  ut  de  Buttels  in  ehren
Koppk  Dat  dänische  Schipp  hadd  in'n  Düstern  sim
Anker  upnahmen,  sine  Bööt  inhalt  un  wir  afssegelt.
Wur  sullen  se  nu  ehre  Wut  an  köhlen,  also  vörlöpig
  sull  de  Leutnant  de  Schuldige  sin.  Hauptsächlich
  wiren  dat  de  Seel'd,  de  Wieker  vöran,  marschierten
  strack  nah'n  Supperdentenhof  herup,  wil
se  wüßten,  dat  de  Leutnant  dor  in  Quartier  laag.
Bi  Supperdenten  von  Schubert  hedden  se  de  Dischen
  tosam  sett't,  fein  gedeckt  un  updragen,  all's
wat  Käkl  un  Keller  hergeben  künnen.  De  oll  leew
Fru  Supperdenten  hadd  ehr  Oog  an'n  Himmel
richt't  um  ehre  Husfrugenssorgen  an  ehre  Schwägerin
  Fräulein  Lotte  äwerdragen,  de  dat  nu  ok  an
nicks  fehlen  let,  wat  up'n  Disch  kem.  Wenn  nu  de
Dänen  mäalicher  Wis'  to'm  Plünnern  kemen  un  enn
de  gastliche  Tafel  so  verlockend  entgegen  lacht,  so
wöürden  se  de  ollen,  Herrschaftem  doch  woll  dat  Leben
  laten.  Nu  wir  äwer  de  Dän'  nich  kamen,  stott
dessen  de  uvgebröchten  Vaterlandsverteidiger.  As  de
mio  hürten,  dor  wir  keen  Leutnant  ankamen  un  den
riek  gedeckten  Disch  seegen,  so  wir  dat  ganz  nat'rlich,
  dat  se  sick  dor  ran  sett'ten  un  sick  orndlich  beten
  vernüchtern  deden,  bi  Spis  un  Drank:  denn
Kaffee  un  Warmbier  würd  ümmerto  inschenkt.  De
lsitt  Hümpel  Soldaten  wiren  ok  wedder  inrückt  un
de  Gaststuw  bi  Gottlieben  wir  to'm  Drängen  vul,
mit  ehr  Jorken  un  Spießen  hadden  se  all  so  väl

Unser  Dommerland

unner  de  Deck  in  de  Stuw  stött,  dat  de  Pugz  total
dörchsteken  wir  un  enn  de  Kalk  up'n  Kopp  fehl.
Nu  gling  dat  in  ne  Gemiilichkeit  äwer  un  „Rundgesang
  und  Rebensaft  lieben  wir  ja  alle“,  sung
Herrmann  Woiwod  un  de  oll  lütt  krumm  Schlösser
Schewel  hüll  stramm  de  Melodie  um  nu  güng  dat
fidele  Leben  an,  eene  Bohl  na  de  anner  würd  tosambrugt
  un  utdrunken,  dormit  würd  nu  alle  Arger
  un  Kriegssorgen  wegspölt.  Jochen  Lahrwig
müggt  sick  girn  beten  verpuppen  un  hadd  sick  Fru
Schwanzen  ehren  kattunbrunen  Aewerrock  antreckt,
Gottlieben  sinen  verrusten  Säbel  dorto  ümschnallt
un  makt  so  de  Homür  bi  sine  Mitbröder  un  danzt
mit  Fritz  Schomakern  engelsch.  As  se  grad  bi't
Dérchschänen  wiren,  hürt  man  een  Trumpetersignal,
den  Trumpeter-Marsch.  All's  stört't  ut  den  Hus
herut  up  de  Straat,  dor  kümmt,  de  Trumpeter  un
de  Leutnant  vöran,  dat  Milletär  von  Jasmumd  anmarschiert,
  ok  woll  dörtig  Mann  stark.  De  Baken,
längs  de  Küst,  de  Stormflocken  vom  Sagard  un
Bobbin  hadden  ok  hir  ehr  Deel  dahn.  De  Gewehre
würden  up'n  Mark  tosam  sett't,  stünmen  in  Pieramiden
  upstellt  un  de  Mannschaft  hedd  ok  Döst  kregen,
  nu  güng't  in't  Gasttimmer,  wur  se  mu#  mit
groten  Hurrah  un  vulle  Gläs  bigrüßt  wurden.  De
Leutnant  wir  een  sihr  lütte,  zierliche  Füur  un
würd  in  de  beste  Fröm'mstuw  herinne  nödigt.  Jochen
  Lahrwig  äwer  stracks  mit  herin,  de  Leutnant
hedd  simen  Helm  afnahmen  un  up'’n  Disch  stellt,
Jochen  pa“t  em  sick  glieks  up  un  makt  nu  de
schönsten  Bücklings  un  Reverenzen  vör  den  zierlichen
  Bifehlshaber,  grep  denn  mit  einmal  to,  nehm
den  Leutnant  un  sett't  em  up  den  Disch.  Na,  de
würd  ierst  kridenwitt,  denn  puterrot  um  Jochen
Lahrwig  knirt  un  dienert  vör  em  up  un  dol.
Gottlieb,  de  den  Leutnant  jüst  ne  Erfrischung  brincen
  wull,  drängt  Jochen  ut  de  Dör  um  reddt  den

Leutnant  ut  sine  bidrängte  Lag!  Lustig  seeg't  öwer
ut,  wur  ihrwürdig  Jochen  sine  Ihrenbetügung  den
Leutnant  bewees.  Gottrieb  reddt  den.  Herrn  dordärch
  von  all  de  Komplimente,  dat  de  em  ok  naß
baben  bröcht,  wur  Leutnant  von  Kahlen  sick  flücht't
hedd.  Dor  würd  de  Herren  dat  Frühstück  um
schönen  Kaffee  updragen  un  ehre  Unnerhollung  nich
wider  stürt.

Na,  in  de  Gaststuw  künnen  se  sick  äwer  von  dit
lustige  Kriegsleben  so  bald  nich  los  maken,  dor
güng  dat  noch  Stun'n  lang  so  wider,  bet  sick  enige
den  Slap  un  de  Ruh  hengeben,  anner  sick  so  bie
lütten  ut  den  Staub  un  to  Hus  torkelten.  Middags
  rückten  ak  de  Soldaten  von  Tasmumd  wedder
af  un  as  enblich  all's  lerrig  wir,  hadden  Gottlieb
Schwanzen  sine  Frugenslüud  nog  to  schanzen,  dat
se  all  den  Putz  von  de  Stubendeck  un  den  Schemit
um  tobraken  Gläs  herute  bröchten.

As  nu  de  Schreck  un  Anast  äwerstahn  wir  un
een  jeder  sine  versteken  Wier'saken  wedder  tosam
halt,  was  äwer  Jochen  Mönksch  ehr  Stück  Speck
verswun'n  un't  hett  sick  ok  nich  wedder  upfun'’n.