Tanten  Adolphine  halt  sick  ehre  sülwernen  Lepel
wedder  ut  de  Lohkuhl,  Krischan  Borgwardt  sine
Dahlers  wurden  ok  ut  ehre  Gefangenschaft  hervör
halt  un  för  den  Ledderjuden  parat  leggt.

So  endigt  hier  up  Wittow  de  dänische  Krieg
1848.

hHe  's  dod.

Cick!  Cackl!  —  Mit  liesem  Dendellag

Creckt  sacht  de  Tid  dörch  Dacht  un  Tag.
De  Dünensand  risselt  un  fisselt  dal,
Begröwt  up  den  Kirchbof  de  Doden  noch  mal.
De  Seedak  treckt  in  dichte  Striepen,
Diesige  Luft,  so  dick  tau’  Griepen!
Un  up  den  Rebel  de  Mondschien  blinkt,
Swemmt  dörch  den  Dack,  verstarfot,  verdicht.
Cau  Riesen  warden,  de  Böm  un  de  Knicks,
Verfleiten  in  Debel,  versevewen  in't  Nicks.

Cich!  Cack!  —  Mit  liesem  PDendelllag

Creckt  jacht  de  Cid  dörch  HDacht  un  Dag.
Tlat  schimmert  dat  Licht  ut  de  lütte  Kat
Dor  binne  de  Dünen  berute  so  spat?
Alat  büst  du  lütt  Hösken  du  lewig  un  wak?
Mat  hihen  din  Ogen  dörch  Dewel  un  Dak?
Ne  Leichenwand  is  buten  ut  Rick  fast  un  Schichk
n  binnen  ’'ne  Dudde,  'ne  Gleig  und  —  dat  Glück

Cick!  Cackl  —  Mit  liesem  Dendelllag
Creckt  jacht  de  Cid  dörch  Dacht  und  Cag.
Slap  seud  un  lind,
(Tin  leiwes  Rind!
Brust  ok  dorber
Glild  äwe't  Meer
De  Storm  un  driwwt  de  Ulog  tau  Strand;
Din  Vadding  stcibt  in  Gottes  BHand.

Slap  in,  min  Kindl!

Lies'  gust  de  (-llind-Un

  kruft  de  Miell

Un  bringt  tau  Stell

Din  Vadding  t'’rüg  in't  Deimatland
Slap  in!  Be  Keibt  in  Gottes  Hand.

Unser  Dommerland

275

De  Landwehr  müßt  noch  bet  in  Anfang  August
unner  Wehr  un  Waffen  tobringen.  De  Jägers  ammesierten
  sick  mit  de  jungen  Mätens,  de  enn  so  tosällig
  in  de  Arm  lepen.  Leutnant  von  Kahlen  let
sick  versetten  un  würd  dörch  eenen  annern  Befehlshaber
  aflös't.

U.  Schleiff-Kafzebukr.

Zlap  in  geswind,

Min  leiwes  Kindl!

Clat  grotes  Freu'n

Tlardst  denn  du  feibn,

Genn  Vadding  din  lütt  Göps  ümlpannt.
Slap  in!  He  steiht  in  Gottes  Hand.

Kein  Tiek!  Kein  Cackl  —  de  Cid,  de  steibt!
In't  liere  Dichs  de  Schall  verweiht.

Ein  Slag!  Ein  Knall!  Up  Jpringt  de  Dörl
Ein  witte  Swaden  dringt  ber  vör!

De  junge  Fru:  „Ulat  8  dat?  dler  dor?
Ebr  ströpen  sich  up  den  Kopp  de  Hor.
De  Mürd,  de  bliwen  in'n  Hals  ebr  steken
Se  kann  kein  Starwenswürdken  Ipreken.
Denn  in  de  Dör,  wen  Fübt  se  stabn?

He  is'’t!  —  He  is't!  —  TC  is  ebr  Johann!
He  ioe't!  —  He  is't  un  ig't  ok  nich!

MUur  Fübt  he  ut  go  fürchterlich!

De  Ogen  grot  —  he  Fübt  se  an.

„O  Jprek!  O  sprek  en  Uurd,  Jobann!“
De  Liw  in  Cang  und  Hlgen  steekt,

At  Bort  un  Hor  dat  Wlate  leckt.

De  Ogen  grot  —  be  Fübt  se  an.

„O  sprek!  O  Jprehk  en  Murd,  Jobann!“
He  bewt  de  Hand,  as  Fünfst  be't  makt,
Clenn  be  se  gachten  äwerstrakt.

De  Ogen  grobt  —  be  Fübt  se  an.

„O  Jprehl  O  sprek  en  Murt,  Jobann!“
De  bewt  de  Dandl  He  sprekt  kein  Qurd  —
De  swemmt  in  Nacht  un  Dewel  furt.

Ebr  fallen  de  Hän'’'n  so  swack  in  den  Schot:
„De  8  dod,  o  Gottl!  o  Gott,  e  's  dodl!“

Cick  Cack!l  —  Mit  liesem  Dendelllag
Creckt  jacht  de  Tid  dörch  Dacht  un  Dag.