444  Excurs  II.

dem  Herzog  Heinrich  dem  Löwen  sich  zu  Füßen  geworfen?  Eine  historisch-kritische
Untersuchung  (Programm  des  k.  k.  Gymnastums  zu  Linz  1860)“  versuchte  den
Beweis  zu  führen,  daß  nicht  nur  das  von  der  Zusammenkunft  Erzählte  unrichtig
  sei,  sondern  daß  eine  solche  Überhaupt  nicht  stattgefunden
habe.  Gegen  seine  Zweifel  hat  die  Ueberlieferung  in  Schutz  genommen  A.  Cohn
in  der  Recension  der  Ozlbergerschen  Abhandlung  in  den  Göttinger  Gel-Anz.
  1863,  p.  461  ff.  Eine  von  beiden  abweichende,  gewissermaßen  die  Mitte
dazwischen  haltende  Ansicht  habe  ich  selbst  zu  begründen  versucht  in  meiner  Inanguraldifsertation
  Historia  Henrici  Leonis,  Saxoniae  Bavariaeque  ducis,  inde
ab  a.  1176  usque  ad  a.  1182.  Seripsit  Hans  Prutz,  Dr.  phil.  Sedini  1863.
(Berlin,  E.  8.  Mittler  u.  Sohn).  Und  an  ihr  glaube  ich,  auch  nachdem  mir  vie
Ozlbergersche  Abhandlung  und  die  Gegenbemerkungen  von  Cohn  bekannt  geworden
  find,  festhalten  zu  mülssen.

Dem  fraglichen  Ereigniß  der  Zeit  nach  am  nächsten  stehen  Arnold.  Lubec.
und  Otto  Saublas.  Von  ihren  Berichten  müssen  wir  daher  ausgehen:

Arnold.  Lub.  Chron.  Slav.  III,  15:  Caesar  igitur  fortunatis  bellorum
frustratus  eventibus  graviterque  anziatus,  exiens  de  finibus  illis  transmissis
  Alpibues  venit  in  partes  Teutonicas  et  con  vocatis  principibus
  perturbationem  imperii  exposuit  et  ad  comprimendos  rebelles  in
Italicam  expeditionem  secum  evocavit.  Ducem  etiam  Henricum  ad  hunc  laborem
  omni  instantia  adducere  conatus  est.  Et  quin  eum  formidabilem  Langobardis
  expertus  ernt,  dicebat  se  ompimodis  sinc  ipsius  praesentia  contra  eco
praovaloro  non  posse.  E  contra  ille  praetendebat,  se  multis  laboribus  et  expeditionibus
  tam  Italicis  quam  etiam  aliis  innumeris  utpote  iam  senem  defecisse
et  omni  devotione  imperatoriae  maiestati  ge  obsecuturum  esse  albrmabat  in
auro  et  argento  ceterisque  impensis  ad  exzereitum  contrahendum,  sed  tamen
omnino  salva  Fxatia  ipsius  in  persona  propria  venire  posse  negabat.  Ad  haeo
imperator:  „Deus  cocli,  inquit,  inter  principes  te  sublimavit  et  divitiis  et  honoribus
  supor  omnes  ampliavit,  omne  robur  imperül  in  to  consistit  et  iustam
st,  ut  ad  confortandas  manus,  omniam  huius  negotii  praecipuum  te  exhibense,
ut  respublica,  quao  labi  coepit,  per  te  convalescat,  per  duem  praecipne  hactenus
  stetisse  non  dubitat.  Memorem  te  esse  volumus,  qucd  nibil  umquam  tune
voluntati  negavimus  et  quia  in  omni  honore  tuo  ampliando  semper  Parati  fuimus
  #196t  nullum  adversus  te  pracvalere  permisimus.  Et  ut  saoramentorum  fidem
omittamus,  quam  imperio  firmasti,  meminiese  te  volumus  consanguinitatis,  qus
nobis  super  omnia  teneris,  ut  praesenti  necessitate  omni  fdelitate,  utpote  nepoti
et  domino  et  amico,  nobis  concurras  et  de  oaetero  ad  omnia,  quae  volueris,
benevolentiam  nostram  habeas.“  Cumque  dux  adhuc  renneret  et  ad  omne  obsequium
  se  paratum  oflerret,  ao  tamon  in  propria  persona  venire  negaret,  imperator
  assurgens  de  solio  suo,  utpote  duem  angustiae  tenebant,  ad
eins  pedes  corruit.  Dux  autem  vohementer  perturbatus  de  re  tam  inaudits,
quod  humiliatus  in  terra  inceret,  sub  quo  curvatur  orbis,
duantooyus  eum  a  terra  levat,  nec  tamen  eins  consensui  animum  inclinat.“

Einen  ganz  andern  Anstrich  hat  die  zweite  der  gen  Ereigniß  nach  der  Zeit
zunächststehenden  Quellenangaben.  Denn  es  heißt  b

Otto  Sanblas.  ap.  Böhmer,  Fontes  III,  p.  *  Imperator  itaque  angustatus
  legatos  in  Germaniam  pro  supplementu  exereitus  direxit  simulque  ad  Henricum,
avunouli  sui  flium,  ducem  Sazonie  et  Bavarie,  ut  Clavenu  ad  colloquium
sibi  ocourreret,  veniontique  obviam  procedens,  ut  periclitanti