Ercure  II.  447

Dat  he  van  dar  wolde  keren
Weder  to  lande  mit  sinen  heren
Van  dem  keiser  Frederichc.

Ile  bat  ime  vil  liliche,

Dat  he  mit  bme  bleve  da,

Vor  der  stat  to  Mela.

Dat  enhulp  allent  nicht,

Also  ek  des  bin  bericht.

De  keiser  bok  sek  ome  to  vote,
Dat  was  eyn  de  kuneste  grote,
De  in  forsten  mochte  geschen,
We  et  rechte  wil  ane  sein.

Da  sprak  eyn  sin  ambacht  man:
Here,  wettet,  dat  sunder  wan,
Sit  dat  de  krono  up  inwen  vot
Is  komen,  dat  se  sek  nogen  mot
Unde  komet  wol  up  iuwe  hoyvet,
Des  eit  seker  unde  glovet.

Die  Worte,  welche  in  der  heute  landläufigen  Darstellung  der  Kaiserin
Beatrix  in  den  Mund  gelegt  werden,  geben  zuerst  die

Annales  Stedenses,  Mon.  88.  XVI,  p.  348:  Cireum  idem  tempus  im-Perator
  Mediclanensibus  offensus,  principes  in  auxzilium  vocavit  et  prnecipue
Heinrioum  ducem.  Qui  oum  ei  dillleilis  esset,  ad  pedes  eius  procidit,  quem
dux  levare  contompsit,  Sed  imperatrix  eum  levavit  dicens:  Surge,  mi  domine,
et  memor  esto  casus  huius  et  memor  sit  deus.  —

Aehnlich  erzählk  das

Chron.  Luneburg.  bei  Leibnitz,  SS.  rer.  Brunev.  III,  p.  174:  Darna
anno  domini  1177  do  wedderstanden  de  van  Meylan  dem  keiser.  Dar  toch
he  hen  und  vorbode  alle  dudesche  Vorsten  und  ok  hertogen  Hinrik  den  Louwen.
  De  quam  und  alse  he  sach,  dat  de  keiser  siner  bederf  hadde,  wolde  he
eme  entryden  mit  groten  volte.  Do  vell  em  de  keiser  tho  vothe  up  sine  knee
und  bath  en,  dat  he  bleve.  Des  vorachte  en  hertoch  Hinrich  de  Louwe.  Men
de  keiserinne  toch  eren  heren  by  der  hand  up  und  sprack:  Stat  up,  min  lere
here,  und  weset  dusser  schicht  bedacht  und  des  groten  homodes,  wan  sick  dat
geboret,  und  gott  van  himmel  sy  des  andechtig.“

Die,  wenn  sie  ganz  unabhängig  von  einander  wären,  wichtige  Uebereinstimmung
  der  zuletzt  genannten,  nach  Sachsen  gehörigen  Quellen  verliert  an  Bedeutung
  dadurch,  daß  diese  Quellen  sämmtlich,  wenn  auch  nicht  virekt  aus  einander
herfließen,  so  doch  sich  im  Wesentlichen  auf  zwei  Eltere  sächsische  Chroniken  zurückführen
  lassen,  jedenfalls  einander  ziemlich  nahe  verwandt  sind.  Mit  ihnen
nicht  verbunden  sind  endlich  die  beiden  zulett  anzuführenden  Berichte:

n.  Marbacenses,  Mon.  SS.  XVII,  p  101.  a.  1180:  Friderious  im-Perstor
  circa  Augustum  exercitum  duxzit  in  Saroniam  euper  Heinricum  ducem
Sazoniae:  sCausa  belli  hujlus  heo  fait.  Imperatore  aliquando  in  Ttalia  manente
  neo  copiam  (militum,  qun  hostels  imperü  lcoorcelro  posset,  habente,  auxzilium
  leinrici  ducis  implorarit.  Qui  nimiam  suorum  militum  stragem  factam
Sonquerens  Creme  et  apud  Modiclanum,  non  aliter  imperio  amminiculari  posse
reepondit,  nisi  Goslarie  oppidum  in  beneflcium  sibi  daretur.  His  et  aliis  causis
imperator  nimium  exacerbatus  bellum  Heinrieo  duci  indici  iubet.  etc.