Die  Reste  der  jütischen  Mundart  in  Angeln.

443

Avtæitsmand,  dor  jerrer  Jes  J.,  ham
hær  a  snakket  m#  for  novver  Aar
sin,  ven  hier  vet  to  Kappel  —
No  vil  vi  gaa  te  Gulle:  der  er  Johan
H.,  en  Boend;  ham  hær  æ  sbaktet
maæ  aa  Brarup  Merkend;  han  vild
beller  snak  Dansk  som  Tysk.  Lisaa
er  der  i  Gulle  aa  jen  Boend  Frederik
P.,  heer  sonkket  mie  aa  Brarup,
an  ban  hier  aa  snakket  Darsk  —  I
e  Kro  ve  Tostrup  Kierk  er  der  en
Arta#itsmand,  æ  bar  nær  forgjet  ham;
bam  taald  a  jessind  (en  Sinde,  altdän.
einmal)  m#e,  som  K  gik  hen  aa  besog
  min  Soster  in  Rarnk##er.  Han  sto
urren  (ude)  ve  e  Kro.  E  bjelst  ham
go  Auden;  saa  svaer  han:  Auden  goi.
Saa  süf  i  Auden  kommer  2  itt
ind,  vil  et  er  san  sild,  te  et  annect
Gaang  kommer  ie  ind.  Saa  svaer
han:  De  er  godt,  bjels  hjemm.“
(So  fährt  er  sort,  eine  große  Menge
seiner  Bekannten  in  den  Kirchspielen
Töstrup  und  Rabenkirchen  aufzuzählen,
mit  denen  er  in  den  leßten  Jahren
Dänisch  gesprochen  hat;  von  diesem
oder  jenein  bemerkt  er,  es  sei  zweifelhaft,
  ob  er  noch  jetzt  fortsahre  jo
zu  reden,  da  „han  er  blavven  moi
tysk  i  e  Kris-ti.“  Darauf  schließt  er
sfolgendermaßen):  „E  Spraag  i  Tostrup
an  Ravnk##r  an  her  i  Sta#rup  Sern
er  saa  novver  jens.  E  troen  aa,  te
di  Gammel  i  Tostrup  aa  Ravnka##r
sunkker  lisan  godt  Dansk  som  di
Gammel  her.  E  lan  godt  tarnk,
som  æ  enno  var  lill,  te  di  Gammel
i  Tostrup  bær  gor  Nar  a  di  Ung,
veon  di  vild  vær  saa  hye  an  Snak
Tysk,  aaber  no  er  et  itt  saa.  4+53
kan  an  tænk,  te  e  Præst  i  Tostrup,
han  jet  Henningsen  aa  var  fraa  Tonder
  Kant,  jeseind  ha#r  lost  novver

da  war  Gericht;  ich  war  dahin  für
meinen  Schwestersohn  wegen  des  Militärdienstes,
  und  dort  sprachen  wir
Dänisch  miteinander.  Ebenso  ist  in
Wittliel  ein  Abnahmemann,  der  heißt
Jes  J.,  mit  dem  habe  ich  vor  einigen
Jahren  gesprochen,  als  ich  nach  Kappeln
  war.  —  Nun  wollen  wir  nach
Gulde  (Dorf  im  Kirchsp.  Töstrup)
gehen;  da  ist  Johan  H.,  ein  Bauer:
mit  dem  habe  ich  auf  dem  Braruper
Markte  gesprochen:  er  wollte  lieber
Dänisch  als  Deuisch  sprechen.  Ebenfalls
ist  in  Gulde  ein  Bauer  Friedrich  P.,  ich
habe  mit  ihm  in  Brarup  gesprochen.
und  er  hat  auch  Dänisch  gesprochen.  —
Im  Kruge  bei  der  Töstruper  Kirche  ist
ein  Abnahmemann,  den  hätte  ich  beinahe
  vergessen;  mit  dem  sprach  ich  einmal,
  als  ich  nach  Rabenkirchen  gegaugen
war,  um  meine  Schwester  zu  besuchen.
Er  stand  draußen  beim  Kruge.  Ich
grüßte  ihn:  Guten  Abend;  er  antwortete:
  Guten  Abend.  Da  sagte  ich:
hente  Abend  komme  ich  nicht  zu  Dir
hinein,  weil  es  so  spät  ist,  aber  ein
andermal  komme  ich  zu  Dir.  Er  antwortete:
  Das  ist  gut,  grüß  zu  Hause.
Die  Sprache  in  Töstrop  und  Rabenkirchen
  und  hier  im  Kirchspiel  Sterup  ist
so  ungefähr  eins.  Ich  glaube  auch,
daß  die  Alten  in  Töstrup  und  Rabenkirchen
  ebensowohl  Dänisch  sprechen,  wie
die  Alten  hier.  Ich  kann  sehr  wohl
erinnern,  als  ich  noch  klein  war,  daß
die  Alten  in  Töstrup  sich  über  die
Jungen  lustig  machten,  wenn  sie  fein
sein  und  Deutsch  sprechen  wollten,  aber
jetzt  ist  es  nicht  so.  Ich  kann  auch
erinnern,  daß  der  Prediger  in  Töstrup,
der  Henningsen  hieß  und  aus  der
Gegend  von  Tondern  war,  einmal  in
der  Kirche  Euvas  auf  Dänisch  vorlas;