161

gaͤnzliche  Vergessenheit  sank,  weil  bald  in  der  Mitte  des
neunten  Jahrhunderts  Pseudisidor  sein  vermummtes  Haupt
emporhub.  Aber  in  Italien  gieng  das  alte  Aendern  und
Vermehren  noch  immer  fort.  Es  ist  unnoͤthig,  die  ganze
Folge  seiner  chamaͤleontischen  Gestalten  zu  erzählen,  und
selbst  auch  das,  was  die  Ballerini  davon  haben,  scheint  mir
für  eine  vollständige  Erzählung  bei  weitem  nicht  hinreichend,
weil  der  Schluß  von  einer  und  der  andern  Handschrift  immer
  hoͤchst  unsicher  ist.  Eine  Stelle  aus  einer  andern  Dekretale
  Leo  des  IV.  ist  zu  wichtig,  als  daß  sie  hier  konnte
übergangen  werden.  Sie  steht  in  dem  bekannten  Schreiben
an  die  Britannier,  und  Gratian  hat  sie  auch  seinem  Dekret
einverleibt.  Dist.  20.  c.  1.  „De  libellis  et  commenteriis
aliorum  non  convenit  aliquem  judicere  et  sanctorum
Conciliorum  Canones  relinquere  vel  doecretalium  regulas,
  id  est,  duac  habentur  apud  nos  simul  cum
Canonibus.  Quibus  autem  in  ommibus  ccclesiasticis
utimur  judiciis,  sunt  canones  Apostolorum,  Nicaenorum,
  Ancyranorum,  Neocacsariensium,  Gangrensium,
Antiochensium,  Laodicensium,  Constantinopolitanorum,
Ephesinorum,  Calchedonensium,  Sardicensium,  Africanensium,
  Carthaginensium;  et  cum  illis  regulae  Praesulum
  Romenorum  Silvestri,  Siricii,  Innocentü,  Zosimi,
  Caclestini,  Leonis,  Gelasii,  Ililari,  Symmachi,
Hormisdae,  Simplicii  et  Gregorii  junioris.  Isti  omnino
sunt,  et  per  quos  judicant  Episcopi,  et  per  duos  Episcopi
  simul  judicantur  et  Clerici.“  Leo's  Codex  canonum
war,  wie  man  hier  aus  der  Vergleichung  sieht,  um  zwei
Stücke  vermehrter  als  der  Hadrianeische  Dionysius.  Er
hatte  Canones  Ephesinos;  hierunter  wurde  nichts  anderes
verstanden,  als  zwei  Schreiben  des  Cyrillus  an  den  Nestorius
mit  den  zwölf  bekannten  Anathematisinen.  Und  unter  dem
Spittler's  sämmtl.  Werke.  I.  Bd.  11