14

duas  vero  criminationes  conbrmando  tantum  ca,  qduibus
ollendebantur,  relutat.  Planc  huic  consonat  historia  mulicris
  peccatricis:  (Luc.  VII.  48.  40.  50.)  cumque  signum
sibi  expeterent  pharisacorum  aliqui,  negavit  illud,  majoremquc
  et  Jona  et  Salomone  se  declaravit.  (Matth.  XII.
38.  Al.  42.)  Festo  scenopegiac  circumlusus  turbis,  quarum
  multi  nullam  fidem  dictis  suis  adhibuerunt,  perennankis
  aduae  fontem  se  pracicat,  et  credentibus  in  ibsum
lurgissima  Sp.  S.  dona  promittit.  CJoh.  VIII.  52  —  53.)
Quin  cum  liberrimam  et  plane  ingennam  declarationem,
num  sit  Chrislus,  ardentissime  efflagitant,  non  id  ipsum
tantum  allirmat,  sed  intime  se  patri  conjunctum,  vila#
acternae  largitorem  et  invicktum  credentium  vindicem  profitetur.
  Coh.  X.  24.  25.  28.  20.  30.)  Contemnunt  illi,
et  respuunt,  quidquid  a  Jesu  ipsis  Praecipitur.  Edochus
itaque,  duam  pertinaci  animo  Judaei  obsequinm  ipsi  denegarent,
  dum  dignitatem  personae  suac  assereret,  nunc
ita  asserit,  ut  vel  poenas  minetur  tantae  pertinaciae  ullrices,
  neque  id  en  tantum  ralione,  dua  et  alii  prophetac
mala  quaevis  genti  suae  sunt  ominati,  sed  ipsum  fore.
judicem  adjungit,  cujus  sententia  damnenlur:  (Luc.  VII.
24.  Matth.  XXIV.  30.)  prophetarum  duidem  sanguine
dudum  pollutam  esse  terram,  tardum  fuisse  ad  vindictam
Deum,  sed  ruituram  nunc  eam  in  illos  inevitabilem,  cum
nec  filio  parcituri  sint  omnibus  prophetis  majori.  (Matth.
XXI.  38.  42.  Marc.  XII.  6.  7.  10.  Luc.  XX.  13.  14.  17.)
nec  a  nuncüs  manus  temperarent  in  ipsorum  salulem
missis.  (Matth.  XXIII.  34—38.)  Primum  igitur  et  ultimum
  institutionis  Jesu  Christi  caput  erat  doctrina  de  dignitale
  personse  suae.  Quidquid  irarum  co  commoverit,
duantumcunquc  obstarc  videbatur  successui  muneris  eui,