25

mus  quisque,  duanquam  nondum  animo  alienus,  vel  vim
ratiociniorum  assequetur,  vel  ei  eam  perceperit,  tam  graviter
  20  aflectum  sentiet,  ut  suavissimis  libichinibus  resistens
  omnes  vitae  actiones  ad  ea  conformet.  Quis  philosophus
  doctrinam  de  providentia  ita  explicatam  proponere
audeat,  ut  non  modo  illius  consensus  cum  libertate  hominis
  patescat,  sed  et  vividam  Dei  justissimi  et  benignissimi
  memoriam  ercitet?  Alienum  vero  si  quis  tandem
ahimum  attulerit,  infinitae  disputationis  semina  sparget,
ut,  quamwis  ipsas  illas  voritates  everlere  nequeat,  certe
tot  terminis  et  distinctionibus  immergantur,  ut  nullam  in
animis  vim  erserere  possint.  Iniquissimos  autem  quosque
religionis  adversarios  supponere  licebit,  qui  in  nova  hac
ecclesia  ad  Chr.  rel.  erunt  praeparandi,  cum  non  solum
homo  divinas  veritates  natura  aversetur,  sed  et  illi  im
Piorum  librorum  lectione  ab  omni  religione  multo  adhuc
alieniores  sint  redditi,  et  consuetudine  planissima  quaeque
detorquendi  fere  omnem  voritatis  sensum  amiserint.  Hisco
igitur  hominibus  obscurior  per  so  ot  parum  eflicax  rel.
nat.  tradatur,  providentiae  raliones  demonstrentur,  omnibus,
  quae  vel  intogri  cujusque  rationem  perturbant,  dubiis,
maligne  satis  ab  üs  cumulatis  respondestur,  esdue  omnia
tanta  vi,  ut  missis,  duae  unice  amant,  vitüs  vitac  sanctiori
serio  studeant.  Constabit  novac  hujus  ecclesiae  coetus  et
peritiorum  et  imperitiorum  multitudinc,  Plurium,  noe  scientiarum
  duidem  subtilitate  erercitatorum,  numero,  duin
nisi  ommia  nos  fallant,  magna  puerorum  caterva  augebitur:
  quis  enim  pater  vestigüs  suis  filium  insislere  non
jubebit?  Cum  vix  adultis,  üsque  mecitatione  subactioribus
  ingenüs,  vix  aequioribus  rerum  arbitris  a  peritissimo
duoque  magistro  religio  naturalis  Persuaderi  possit,  duid