363

judicari,  iniquns  tandem  et  injurias  in  summum  omnium
bonorum  largitorem  esse  comparationos  illas,  quibus  alium
  alio  deterins  habitum  ostendimus,  suam  cujusquo  solicitatem
  recto  animi  habitu  neo  qualiumcunque  bonorum
a#bundantia  contineri.  Hoc  illove  argumento  erepto  ipsum
duidem  dogma  non  evertitur,  sed  in  re  tam  Sravi,  quam
est  vitae  luturae  veritas,  duae  pluribus  diversac  indolis
hominibus  persuadonda  est,  ipsa  argumentorum  multitudo
haud  Parum  momenti  allert.  Quam  invictum  autem  robur
  huic  argumento  conciliatur,  si  exempla  App.  J.  C.
alleras,  duos  et  Deo  carissimos  et  in  hac  terra  miserrime
vexatos  fuisse,  extra  controversiam  positùm  est.  Hosne
eum  Dei  favorem  in  hac  terra  expertos  quisquam  asserat,
duem  et  pietas  eorum  et  augustao  Dei  promissiones  sperare
  sinunt?

Solis  ratiocintis  nunquam  evinci  posse,  arbitror,  cas
duoque  Preces  Deo  proberi,  quibus  vel  bona  nobis  expetimus
  vel  mala  deprecamur.  Nonne  enim  is  demum  toto
animo  in  benignitate  Dei  omnisciü  -acquiescere  videlur,  qui
silentio  se  involvens  totam  vitae  seriem  ita  ei  ordinandam
  relinquit,  ut  ne  precibus  qduidem  animi  vota  ellundat.
Disfidentiae  aliquid  subesse  viderelur,  si  filius,  qui  omnes
res  suas  patri  optime  cognitas  esse  novit,  urgentibus  ipsum
  rebus  adversis  aurilium  expeterct.  Est  certe  solius
indulgentiae  paternae,  si  imbecillitali  llil  generose  id  dedit,
  ut  animi  desideria,  ipsi  licet  optimo  cognita,  quocundue
  tempore  enarret:  decessit  enim  summo  jure  zuo,  quo
ipsum  silentium  tanqnam  documentum  consummatissimi
obsequü  poscere  potuisset.  Ille  autem,  qui  solis  ratiocinüs
  suis  sapere  audet,  unde  certissime  cognoscat,  ad  imbecdillitatem
  nostram  Deum  adeo  se  demisisse?  unde  tan-