57

dem  discat  maximum  illud  „Doum  non  id  permisisse  tantum,
  sed  in  eo,  quod  per  se  est  maximum  beneficium,
partem  aliquam  cultus  sui  posuisso?  Quam  inesficax  igi
tur  en  religio,  qune  non  prima  statim  institutione  cortis
sime  id  homini  porsuadere  potest,  in  quo  est  suavissimum
pietalis  exercitium  et  dulcissima,  quam  ardentissimo  expetit,
  aorummarum  medicina.  Eodem  modo,  duod  ad  statum
  nostrum  post  mortem  attinct,  incertos  nos  relinquit
religio  naturalis,  solis  ratiocinüs  cognita,  oppressaeqduo
Virtuti  vix  qualecunque  allert  adfumentum.  Largiar,  immortalitatem
  animorum  ürmissimis  argumentis  possc  demonstrari,
  üsquc  qui  adeo  obbrutuerunt,  ut  nonnisi  corporis
  poenam  timere  videantur,  id  duoque  ostendi,  has
ipsas  poenas  a  potentissimo  omnium  malorum  vindice
post  hanc  vitam  exercilum  iri:  quis  vero  sola  ratione,
nullis  S.  S.  praesidiis  adjutus  demonstrandum  suscipiat,
vitao  hujus  terminis  statum  nostrum  praeparatorium  absolvi?
  Quid  acrius  ab  impietate  hominem  avocabit,  quam
si  Paucos  tantum  hos  dies  curandae  animi  saluli  datos
esse  audiat?  Quin  illius  etiam,  qui  pietati  totum  se  asscrit,
  plurimum  interesse  arbitror,  ut  nihil  dubitet,  duin
idem  et  periculorum  qui  viltas  hujus  finis  sit  suturus.
Quo  ille  animo  erit  assectus,  qui  ad  molestias  longe  majores
  hic  tantum  se  praeparari  suspicetur?  Fiduciam  quidem
  in  Deo  Fidelissimo  collocabit,  qui  serius  citius  tandem
ad  metam  ipsum  sit  perduckurus.  At  quantum  ad  animi
tranquillitatem  relert,  vel  remetiorem  illam  adhuc  Putare
vel  cogitationibus  quasi  jam  Praesens  brabeum  arripere?

N.  in  republica  quidem  eodem  loco  haberi  posso
eos,  duorum  religio  solis,  ratiociniis  nitatur:  quo  reliqui
eives,  qui  S.  S.  veritatem  agnoscunt,  scite  ex  eo  asserit