39

in  quo  uno,  cum  centrum  totius  Christ.  rel.  constiluat,
summae  Dei  perlecliones,  tenetrimus  amor  erga.  homines,
summa  sanctitatis  demonstratio,  ita  elucescunt,  ut  nemo,
dui  serio  illud  cogitaverik,  Deum,  omni  calainitati  nostrac
behignissime  opitulantem,  ardontissimo  amore  compleciti
nequcat.  Triplex  fuit  illa  calamitas,  qduam  peccatum  nobis
altulit:  violata  legum  divinarum  auctoritas:  ignorantia.
rerum  divinarum:  vires  animi  adeo  corruplac,  ut,  si  vel
bonum  probent,  deterius  sequantur.  Videamus  paucis
sigillatim,  duantum  sit  amoris  divini  in  ipso  modo,  quo
singula  per  J.  C.  sunt  sublata.  Refutandac  illi  personac
J.  C.  descriptioni,  quam  Cel.  Basznowwus  (Vermächtniß
2.  Th.  pag.  289.)  instiluit,  eo  facilius  hic  supersedoere  licebit,
  cum  dudum  eit  demonstratum,  salvis  legibus  hermeneuticis
  salvaque  S.  S.  auctoritale  illam  non  posso  delondi.
Non  est  hujus  loci  communem  hujus  arliculi  doclrinam
asserere,  sed  docere,  quantum  ean  illustrandis  perleclionibus
divinis  tollendseque  hominum  miseriae  inserwierit.

Restum,  qucm  totum  genus  humanum  peccando  contraxerab
  quantum  ea,  sub  qua  jacoemus,  nocte  judicare  integrum
  est,  vel  sola  remissionis  declaratione  Deus  abolere
potuissct,  vel  ut  legum  suarum  auctoritas  sanctissimumque
omnis  mali  olium  demonstrekur,  constikuta  Piaculari  aliqua
victima  expiare.  Hanc  enim  solam  liberandorum  hominum
rationem  fuisse,  ut  poena  ab  ipsis  luenda  in  altero  aliquo
exerceatur,  sols  ratiocintss  vix  plene  poterit  ostendi,  cum
bonitatem  Dei  lerumque  ex  suo  ingenio  sibi  ratio  fingat.

Justitiam  Dii  priori  illa  ratione  gravissime  assertam
fuisse,  ne  ipsi  quidem  adversarii  nogant:  inepte  enim  obsicitur,
  injustum  Kisse,  pro  peccatoribus  sanctissimum  poenas

  daturum,  cun  et  omnium  temporumn  populorumgque