42

fidem  haberi  et  antiquiori  aetate  et  maxime  recentiori  videmus.
  Ecquis  vero  est,  qui,  duae  Jesus  dixit,  ipsa  ipsius
Dei  verba  esse  neget?  duidquid  igitur  de  rationc  et  *m
mitibus  theopnevstiae  App.  disputetur,  duomodocunque,
vel  certissime  demonstrato  aliguo  propheta,  scepticismum
zuum  hominces  ornont,  nihil  hio  dubitationis  suporest,  cum
ipso  unigenitus  Dei  filius,  practer  quom  nemo  Patrem
vidit,  consilia  liberi  arbitrül  divini  circa  salutem  nostram
nobis  pProposuit.  Atqui  nullum  est  gravius  aliquod  rel.
Christ  dogma,  quod  non  ipsis  Opt,  Servatoris  ellatis  possit
probari.  Si  solos  igitur  Christi  sermones  accurate  ab
App.  consignatos  baud  negaveris,  summa  rel.  chr.  capila
Prolitearis  necesse  est.  Quo  vero  animo  ipsum  Dei  silium,
doctrinas  ot  praecepta  nobis  tradentom,  audiamus?  Ebr.
II.  3.)  Qui  nondum  ad  omnern  piotatis  sensum.  occalluit,
intime  commotus  sentiet,  uanti  Deus  aeslimet  genus  humanum,
  et  quam  gravia  sint  ea  praecepta,  quibus  tam
augusta  ratione  nos  impertivit,  quam  severas  igitur  poonas
  daturi,  in  quibus  ad  pictatem  oxcitandis  ommis  Dei  labor
  irritus  fuerit.

Omnia  tandem,  duae  ad  commovendos  conlirmandosdue
  hominum  animos  vel  acutissima  ratio  assorro  possit,
longissime  id  superat,  duod  idem  illo  Jesus,  qui  pocnas
nostras  persolvit,  et  arcana  Dei  consilia  hominibus  ipse
aperuit,  dvinum  in  omnia  regimen  nunc  exerceat,  eorumdue,
  dui  ipsi  se  asserunt,  saluti  et  internis  et  esternis
auxilüs  efficacissime  se  prospecikurum  promiserit.  Homo
sola  ratione  adjutns,  quamvis  enikis  viribus  sanckitati  studeat,
  divinae  majestatis  sensu  ita  percellitur,  ut  nunqduam
cum  plena  animi  fiducia  eum  accedere  audeat.  Quo  autem
animi  vigore  Jesum  compellabit  Christianus,  ipsum  gra-