45

I.  10.  20.)  gentibus,  Deo  gloriam  suam  haud  tribuentibus,
ommem  orcusationem  praecidit:  nec  üs  6  dui  specialiori  revelatione
  carent,  benignissimus  omnium  hominum  pater
auxilio  suo  deerit.  Sed  longe  alia  certe  eorum  est  ratio,
duibus  nibil  chr.  rel.  innotuit,  alia  eorum,  qui  sola  animi.
levitate  vel  pracjudicatis  opinionibus,  accuratiori  examine
haud  exploratis,  largissima  cognoscondac  veritatis  occasione
oblata,  christianam  religionem  abjiciunt.  Quis  vero  sibi
persuadeat,  dari  posse  aliquem,  qui  in  tanta  copia  vindiciarum
  chr.  rel.  accurats’  scriptarum,  cum  quisque  suis
ipse  oculis  S.  Scripturam  legere  possit,  qucad  summa  rel.
chr.  capita  in  eam  incidat  dubitationem,  dua  non  possit
emergi?  Sint  ei  multa  in  bis  ipsis  hand  satis  certa,  nunduam,
  si  serio  veritatis  studio  ducatur,  adeo  dubia  videbunkur,
  ut  non  divina  veritas  certe  ut  verisimilior  ipsi
appareat.  Quisque  aulem  ex  recto  conscientiae  dictamine
tenetur  cam  sententiam  scqui,  duae  duam  prorime  a  veritate
  ipsi  abesse  videtur.  Quid  igitur  quam  animt  levitas
et  patrocinium  impietati  qudesitum  a  Christ.  rel.  homines
avertat?  Eosne  vero,  qui  oblatam  clarissimam  lucem  contemserunt,
  cadem  bonitate  Deus  juvabit,  qua  gentes  juvat,
qduibus  sola  illa  Dei  cognoscendi  ratio  superest?  Summo
jure  de  eo  dubitari  posse,  vel  morosior  adversarius  concedet.
  Proposita  igikur  er  und  parte,  gravissima  Dei  declarationc,
  se  ipsum  veritatibus  christ.  rel.  Spiritu  suo  intime
conjunctum  fore;  ex  altera  autem,  opinionc  haud  certissima,
  üs,  qui  rel.  christ.  ipsis  praedicatam  contemnunt,
per  nat.  rel.  veritates  eflcacem  se  Deum  demonstralurum,
duis  in  re  gravissima,  cum  de  aeterna  plurimorum  hominum
  salute  agalur,  certis  incerta  praeferre  ausit:

Ert  autem  sccundo  longe  fortior  vis  illa  divina,