146

nicht  anders  als  auf  einer  Synode  gewaͤhlt  werden.  Die
Verrichtungen  dieser  zweiten  constantinopolitanischen  Versammlung
  mögen  nun  aber  gewesen  seyn,  welche  sie
wollen,  so  hat  uns  Theodoret  (bist.  eccl.  L.  V.  c.  0.)  ein
sebr  wichtiges  Synodalschreiben  von  derselben  aufbehalten,
aus  welchem  folgende  Worte  hieher  gebören:  De  administratione
  autem  singularum  Ecclesiarum,  cum  vetus,
uti  noslis,  lex  oblinuit,  tum  sanctorum  Patrum  in  Concilio
  Nicaeno  decisio,  ut  videlicet  singularum  provinciarum
  antistites  unacum  finitimis  (modo  ipsis  ita  visum
fuerit)  Episcopis  ad  Ecclesiarum  commodum  habeant
ordinationes.  Nun  heißt  der  nicänische  Canon,  welcher
von  den  Ordinationen  handelt,  blos  so  *):  Episcopum
oportet  maxime  duidem  ab  omnibus,  qui  sunt  in  provincia,
  Episcopis  ordinari.  Si  vero  hoc  difficile  fuerit
sive  urgente  necessitate  sive  itineris  longitudine,  certe
omnino  tres  Episcobi  in  unum  debent  congregori,  ita
ut  etiam  ceterorum  absentium  consensum  et  sententias
per  litteras  teneant,  et  ita  faciant  ordinationem.  Potestas
  sane  vel  conkirmatio  pertinebit  per  singulas  Provincias
  ad  Metropolitanum.

Hingegen  der  sardicensische  Canon,  der  hieher  gehört,
lautet  folgendermaßen  6):  Osius  Episcopus  dixit:  Si  evenerit
  in  uns  provincia,  in  qua  plures  sunt  Episcopi  or-*)

  V.  Codex  canonum  ecclesiasticorum  et  conslitutionum  sedis
  apostolicae,  in  III.  Tom.  Opp.  Leonis  M.  Ed.  Baller.
pag.  50.

##V.  cit.  Tom.  tertius  Opp.  Leonis  M.  pag.  501.  wo  eine
sehr  alte  lateinische  Uebersehzung  der  sard.  Schlüsse  steht.  Im
Griechischen  ist  dieser  Canon  der  sechste,  beim  Dionys  und
Isidor  der  fünfte.