276

gatur,  quid  seeum  serat  desensio,  quam  operi  suo  ab
exemplo  Elcazari  summi  sacerdotis  petebat,  duo  promotore
  versio  Alexandrina  sit  institula,  adeoque  res  sacraàe
externa  ac  peregrina  lingua  cnuncialac.  Ut  vero  praetermittam,
  constare  huic  delensioni  omnem  vim  suam,  si
vel  unice  Alexandrinos  secutus  fuern  Joscphus,  cum  a
solo  usu  linguase  Graccae,  et,  duae  conjuncta  erat,  promiscua
  rerum  sacrarum  enunciatione  invidiam  timuisse  videatur:
  nihil  certe  inest  hnic  argumento,  quod  Josephum
unice  ebraicum  tertum  secutum  esse  eflcere  possit.  Omnium
  enim  consensu  constat,  narrationi  rerum  c  libris  sacris
  haustarum  multa  cum  admiscuisse,  duorum  auctoritas
  erat  penes  illos  incerti  nominis  scriptores,  dui  bistoriam
  sacram  interpretationibus  auzerunt,  vel  ancipiti  studio
  ea  collegerunt,  duae  longa  abhinc  seculorum  memoria
  haereditatis  instar.  a  patribus  ad  nepotes  devenerant.
Quae  assumenta  cum  veritatem  prolessionis  illius,  utpote
ad  partem  longe  maximam  spectantis,  non  tollant,  nihil
Profecto  duoque  eidem  inest,  duod  impediat,  quo  minus
etiam  Alexandrinam  consuluisse,  et  ex  ena,  quao  in  rem
suam  erant,  decerpsissc  cxistimari  possit.

Incertiora  adhuc  sunt,  duae  ex  üs  sumuntur,  duibus
negat  Josephus,  Graecorum  duemquam  posse  tale  opus
scribere  *),  cum  ipsa  orationis  series  declarct,  non  in  eo
esse  asserti  rationem  quod  Graccus  homo  vel  ex  ipso
ebraico  archehpo  haurire  non  Dossit,  vel  versionem  Ale-*

  Antiqg.  XX.  11.  2.  ##eyp#  &amp;#e  Saponoas  nn  Sia  ryr  ron
##o#  #eryror  dupreetay,  or  Anöeis  av  erepos  6b##S
Seanoas,  unre  Iovöaiot  unre  uEAAOVAO.  70°  Tpayna--tar
  raurynr  vrof  anpistos  eis  ExAyras  eKes8epmern-  e0
—tu——  evoe  9on  K  e#’sopy  aur##
Na##  env  esston  gatcha  Stahee#