292
dieendus  sit,  haud  ita  diligens  existimari  potest,  ut  omnia
  purioris  süuli  indicia  plane  deleverit:  nihil  autem  inest
  in  textu  Alexandrino,  quod  aliduam  hujus  rei  suspicionem
  possit  movere.  Tum  si  seculo  demum  secundo
bis  additamentis  aucta  fuerit  versto  Alexandrina,  tam  receens
  interpolatio  criticum  Origenis  acumen  subterfugere
non  potuisset,  neque  candem  recensioni  ab  ipso  institutac
intulissct,  lisdem  fere  argumentis  constat,  fuisse  Pseudo-Esram,
  interpreti  Alexandrino  plerumdue  conjunctum,
duem  in  illis  narrationibus  sccutus  sit  Josephus,  duarum
nullum  esstat  vestigium  in  teziu  ebraico  (Antiqdd.  XI,  3.
1.  c.).  Fatendum  vero,  dubitari  posse,  an  ipsis  jam  Josephi
  temporibus,  a  graccis  Judacis  tanti  habiti  sint  Pseudo-Esrae
  commentarü,  ut  librorum  sacrorum  numero  eos
ccensuerint.  Cum  enim  Origenes  in  Ep.  ad  Africanum
plura  enumerat,  duibus  gracca  lib  sac  editio

narrationes  ebraici  textus  auxit  vel  mutavit,  et  ipsius  etiam
Esrae  mentio  (pag.  27)  commode  inciderat:  nullo  verbomonct,
  apud  Graccos  copiosiores  exstore  commentarios
illos,  quam  apud  Ebracos,  licet  ad  demonstranda  ea,  quibus
Africano  respondit,  haud  pauce  inde  congerere  potuisset.

Ne  quid  incerti  igitur  accedat  demonstrationi  rei  nostrac,
  et  testimonüss  abuti  videamur,  quae  in  recensione
librorum  sacrorum  duos  Esrae  libros  Ccommemorant;  cum
notissimum  sit,  Nebemiac  librum  pro  altero  Esrae  commentario
  habilum  esse,  quanquam  forte  haud  desint  corum
quoque  cexempla,  dqui,  Esra  et  Nehemia  pro  uno  volumine
numeratis,  alterum  adhuc  afferant  Esrae  librum  *):  in
Probando  Alexandrini  teztus  usu  ad  sola  Estheris  fragmenta
  provocabimus.

Dizerit  autem  quisluam,  in  his  omnibus,  quae,  ad

D  lsider.  Origg.  VI.  4.