299

lum  est  vestiginm  in  nostris  ebraicis  ypapais.  Sed  dudum
  elia  felicius  sunt  tentata,  quibus  tollitur  dislcultas
ex  his  locis  prognata:  nedue  ulla  planc  necessitas  üs  inesse
videtur,  duae  ad  hanc  obinionem  cowpelleret.

Praeter  ea  autem,  quae  ad  explicationem  loci  vexatissimi
  (L.  I.  c.  Apion.)  jam  monuinms,  solvenda  est  una
adhuc  difficulias,  cui  opinio  nostra  de  usu  textus  Alexandrini
  apud  Josephum  haud  Pparum  roboris  addere  videtur.
  Disputat  in  hoc  libro  Flavius  contra  Grammaticum
Alexandrinum,  h.  e.  contra  illum,  qui,  si  duam  habuit
librorum  sacrorum  nolitiam,  communem  Alexandrinorum
sententiam  tenuisse  dicendus  est,  apud  quos  multa  adulterina
  libris  sacris  en  jam  actate  inserta  atquc  assuta  fuisse,
ob  ipsam  Josephi  auctoritatem  negari  nequit.  Ipse  duidem
  ille  non  ca  fuit  religione,  duee  a  dogmatibus  Hellenistarum
  abhorreret,  et  a  patribus  tradita  contra  novas
horum  obiniones  tueretur.  Quo  igitur  indicio  manisestum
habemus,  nihil  eum  Hellenismo  in  hac  enumcratione  concessisse?
  Huic  ipsi,  si  modo  integer  omnis  locus,  nota
satis  certa  inest,  iniduam  esse  hujus  invonstantiac  suspicionem.
  Dum  enim  annos  enumerat,  duorum  historia  in
libris  Mosaicis  contincalur,  eam  summam  subducikt,  quac
longe  minor  est  calbulo  Alexandrino.  Qui  igitur  in  concedenda
  tali  re  minime  indulgens  fuit,  eum  multo  minus
in  illis,  quae  ad  arcem  causse  Pertinebant,  eliduid  con-Cessisso
  suspicamur.

Si  tandem  tertio  cs,  duae  fluunt  ex  observationibus
nostris,  cum  communi  opinione  de  mutuo  Palaestinensium
et  Alexandrinorum  odio  comparentur,  ad  accuraliorem
illius  descriptionem  plurimum  ea  profutura  putamus,  cujus
  rei  magna  vis  esset  in  antiquissimam  rerum  christianarum
  historiam.  6