515

nossen  werden,  als  thätiges  Bekenntniß,  daß  Ehristus  Leib
und  Seele  erlöer  habe.  Zwar  sey  es  wie  bei  dem  Manna
der  Israeliten.  Wer  allein  das  Brod  genieße,  genieße  nicht
weniger  als  derjenige,  welcher  auch  den  Kelch  trinke,  aber
man  müsse  nun  doch  beides  genießen,  und  sich  dadurch  öffentlich
  für  jene  zwei  wichtige  Lehren  bekennen.

Petrus  Lombardus  genoß  im  zwölften  Jahrhundert  ein
theologisches  Ansehen,  das  jetzt  kein  orthodorer  oder  heterodorer
Theologe  mehr  erhalten  kann.  Seine  Meinung  ist  also  nicht
nur  als  Meinung  des  Privaklehrers  sehr  wichtig,  sondern  als
Meinung  des  Mannes,  nach  welchem  sich  sein  ganzes  Zeitalter
  bildere,  über  dessen  theologisches  Compendium  mehr  als

operatur  sangufnem,  in  quo  sedes  animæ  a  physsicis  esse  dlcitur.
  Hdeo  ergo  in  daahus  specichus  celehratur,  ut  animæ
et  carnis  susceptio  in  Christo,  ut  utriusque  liberatio  in  nobis
signilicetlur.  Valet  enim,  ut  Ambrosins  ait,  ad  tuitionem  corporis
  et  animo,  duod  percipimus:  quia  caro  Christi  pro  salute
  corporis,  sanguis  vero  pro  anima  nostra  oflertur,  sicut
Profiguravit  Moses.  Caro,  inqduit,  pro  corpore  nostro  oflertur,
sanguis  pro  anima:  sed  tamen  sub  utraque  specie  sumitur
dotus,  ducd  ad  utrumque  valet,  dula  sup  utraque  sumitur
Christus.  Sed  si  in  allera  (lantum  sumeretur,  ad  alterius  tantum
  id  est  anim#e#  vel  corboris  non  utrinsque  pariler  tuitionem
valere  sianisicaretur.  Suh  utraque  specie  tamen  totus  sumitur
  Christus,  nec  plus  sub  utraque,  nec  minus  sub  altera  tantum
  sumitur.  Eadem  enim  ralio  est,  ut  ait  Bil.  in  corpore
Christi,  quæ  in  manna  pracessit.  De  quo  dicitur.  Qui  plus
collegerat,  non  hahnit  amplius,  nec  qui  minus  Paraverat,  habuit
  minus.  Et  licet  sup  uiraque  specie  sumatur  totus  Christus
  lamen  non  sit  conversio  panis  nisi  in  carnem,  nec  vini
nisi  in  saKnguinem.  Nec  debem  dici  duo  sacramenta,  sed
unum:  quia  sub  utraque  specie  idem  sumitur.  Neque  debet
iterari  sacramemum,  quia  benedictio  non  repetitur  super  sbeciem
  candem.