(4)  Guillelmus  de  Campellis  (v.  quao  edidit
Mabillon  Praf.  prima  ad  Sec.  III.  Benedict.  n.  75.)

Quod  utraque  sbecies  per  se  accipitur,  eo  sit,  ut
memoria  corporis,  quod  in  crucc  visibiliter  pependit,  et
memoria  sanguinis,  qui  cum  aqua  de  latere  sluxit  arctius
tencatur,  et  quasi  præsentetur.  Tamen  sriendum,  quod
qui  alteram  speciem  accipit,  totum  Christum  accipit.  Et
infra:  Quod  ergo  dicetur,  utramque  speciem  oportere  accipi,
  hieresis  plane  est  ..  Et  ideo  licct  in  alterutra  specie
  totus  sumatur;  tamen  pro  causa  prædicta  Ssacramen--tum
  utriusque  speciei  ab  ecclesia  immutabiliter
  retinctur.

(WV)  Algerus,  Scholasticus  Leodiensis,  ein  Schriftsteller,
  der  sich  besonders  durch  Bestreitung  des  Berengarius  berühmt
  machte.  Seine  Schrift  de  sacramento  corporis  et
sanguinis  Domini  steht  in  Bibl.  PP.  Lugd.  Tom.  XXI.
P.  254.  Außer  diesem  ist  sie  mit  andern  Schriftstellern  vom
Abendmahl  noch  öfters  besonders  gedruckt.  L.  III.  8  hat
Alger  mehrere  Stellen,  aus  welchen  deutlich  erhellt,  daß  zu
seiner  Jeit  Communion  unter  beiden  Gestalten  noch  allgemein
war.  Er  sagt  z.  B.  dum  vinum  in  ora  fdelium  funditur,
sauguinem  de  latere  Christi  etc.

Hugo,  de  S.  Victore,  Jeitgenosse  des  Alger,  in  seiner
summa  sententiarum,  sehlem  tractatibus  distincta,  spricht
in  den  Kapiteln  de  Sacramento  Eucharistiæ  in  solchen  Aus,
drücken,  daß  man  siehr,  er  nimmt  den  allgemeinen  Genuß
des  Kelchs  als  bekannt  an.  Von  Petern,  Abbt  zu  Clugny,