384

ist  hier  besonders  sein  Traktat  gegen  die  Petrobruĩsianer  merkwuͤrdig.
  Eine  sehr  deutliche  Stelle  scheint  mir  folgende  in
einem  Werk  des  berühmten  Arnold  von  Chartres  (1  p.  a.
1162)  zu  seyn.  De  Operibus  Cordinalibus  Christi,  in  dem
Kapitel,  worin  er  de  Coena  Domini  handelt.  Nova  est  hujus
  sacramenti  doctrinn  .  ..  et  doctore  Christo  primum
hæc  mundo  innotuit  disciplina,  ut  biberent  sanguinem
Christiani,  cujus  esum  legis  antiquse  auctoritas  districtissime
  iaterdicit.  Lex  duippe  esum  sanguinis  probiber;
Evengelium  pracipit,  ut  bibater..  Bibimus  autem
de  sanguine  Christo  ipso  jobente,  vitæ  æternæ  cum  ipso
et  per  ipsum  participes.  Nobis  itaqdue  —  ipse  Christus
Porrezit  hoc  poculum  et  docuit,  ut  non  tantum  erterius
hoc  sanguine  liniremur,  sed  et  interius  aspersione  omni-Potenti
  in  anima  muniremur  u.  s.  w.  Petrus  Comestor,
Canzler  der  Unibersität  Paris  (#  4179)  hat  in  seiner  sechszehnten
  Homilie  gleich  entscheidende  Stellen.
(O  Robertus  Pullus,  R.  E.  Car  dinalis.  c.  a.  4144.
Sententiarum  P.  VIII.  c.  3.  Primo  corpus,  post
rsanguis  a  presbyteris  est  sumendus.  Institutio  Christi
mutanda  non  ...  est.  Verum  qualiter  a  laicis  cucharistia
  sumi  deberet  sponsee  suæ  commisit  judicio:  cujus  consilio
  et  usu  pulere  fit,  ur  card  Christi  leicis  distribuatur.
Nimirum  periculose  fieret,  ut  sanguis  sub  liquida  specie
multitudini  Fidelium  in  ecclesia  divideretur;  longe  periculosius
  si  infirmatis  per  Parochiam  deferretur.
Man  merke  sich  die  Gradation.  Hier  werden  noch  bloß
die  Layen  ausgeschlossen.  Der  Gebrauch  des  Kelchs  wird  also
noch  nicht  auf  den  einzigen  Messe  baltenden  Priester  eingeschränkt,
  und  selbst  in  eben  diesem  Werk  Roberts  kommen
wieder  Stellen  vor,  welche  beweisen,  daß  die  Gewohnheit,  dem
Layen  den  Kelch  zu  versagen,  weit  nicht  allgemein  herrschend.