404

suas  digeramus,  ut  primum  constet,  quaenam  carum  tertum
  Eusebianum  ita  sistat,  ut,  duantum  per  temporum
scribarumque  rationes  licuerit,  verc  sit  Euscbii,  nec  quod
maxime  hoc  loco  monendum,  praecipuam  alicujus  editionis
  laudem  habebimus,  qduod  plurimum  veritatis  historicae
vel  chronologicae  complectatur,  cum  Prima  lex  sit  Gisputationis
  nostrae,  ut  animum  Euschio  nec  faventem  nco
iniduum  afferamus.  In  quo  ipso  examine  altera  dein
duaestio  subnascitur,  utrum  integrum  habeamus  Chronicon
  Euschianum,  an  ea,  duac  interpbres  Hieronymus
memorige  prodidit,  quorumve  reliquiac  ab  alüs  auctoribus
  sunt  servatac,  forte  epitomen  tamum  operis  Pprctiosissimi
  spectent,  vel  fragmentum  sint,  injuria  temporis  ita
mutilatum,  ut  non  modo  caput  truncatum,  sed  in  ipso
etiam  corpore  plura  avulsa,  distorta.,  laccrata  videantur.
Tandem  vero  auctorcs  investigabimus,  quos  cxemplum
operis  sui  Propositos  habuerit  Euschius,  vel  qduorum  fidem
tanti  fecerit,  ut  üs  modo  unicc  inniterctur,  modo  cosdem
Gravissimos  rerum  historicarum  et  chronologicarum  testes
adhiberet.

Duac  sunt,  ut  inter  doctos  constat,  editionum  classes
Chronici  Eusebiani,  quarum  prior  cas  complectitur,  duac
solam  Hieronymi  interpretationem  aflerunt,  raraduc  habent
  adjumenta  critica,  duam  quac  a  collatione  Codd.
Hieronymi  alüsquc  ad  hunc  spectantibus  prolficiscuntur.
Eminent  inter  editiones  hujus  classis,  neque  enim  hic
javat  omnem  plebem  perlustrare,  Mediolanensis,
duae  anno  seculi  decimi  quinti  septungesimo  qduinto  cura
Bonini  Mombritü  prodüt"),  et  Arnaldi  Pontaci  Epis-)

  Eusebü  Chronicon,  per  Philippum  Lay##nlam,  sine  loco  et
anno.  4.  cf.  Hambergers  zuverläss.  Nachrichten.  II.  Th.  S.  710.