414

cxemplo,  duot  Praestantissima  antiquitatis  monumente  in-Felici
  quodam  brevitatis  stadio  vel  tristi  sumtuum  parcimonia,
  duos  majus  opus  poscchat,  pericrint.

Enimvero  qduantacunque  landem  hac  in  re  sit  IIieronymi
  auctoritas,  duam  ne  quidem  Scaligero  prseeunte
defugerc  ausim,  utut  perspicua  videantur  verba  illius  de
ampliori  duodam  opere  Euschiano  et  de  epitome
illius  sigillatim  disseren#is,  quam  contorta  ctiam  sit  corum
interprctatio,  qui  partem  Chronici  priorem  omnimodem
historiam  eppcllari,  pPattm  posteriorem  Epitomen
dici  arbitrantur,  cogit  tamen  universa  historia  critica  hujus
  Chronici,  ut  novram  qunndam  verborum  Hieronymi
interpretationem,  quae  non  minus  obvia  csse  videtur  quam
vulgaris  interprctatio,  tentare  ausim.  Disjunxisse  enim
videtur  Hicronymus,  quae  conjuncta  accipi  voluit,  ct  omnimodam
  historiam  epitomenquc  vocavit,  quac  forte  apud
subtiliorem  scriptorem  Ebitome  omnimodac  hbistoriae
  essct  appellata.  Si  ducd  enim  unquam  extitit  majoris
  molis  opus  chronologicum  Eusebü,  cujus  ebitome
sit  Chronicon  nostrum,  quis  sibi  persuadcat,  in  frequentissimo
  hujus  chronici  usu  apud  veteres  nullum  vestigium
  exstare  majoris  illius  operis,  cumquc  plura  supersint
  gracci  textus  fragmenta,  quibus  nullus  locus  versionis
Hicronymianae  respondet,  ne  unum  quidem  corum  ad  ca
tempora  spectat,  quac  versione  Hicronymiana  Chronici
Euschiani  continentur.  Produnt  illa  fragmenta  extitisse
prologum  duendam  vel  si  ita  appellare  mavis  partem  aliquam
  dualemcunque  Chronici  Euschiani,  quac  practer
fragmenta  illa  penitus  intcrüsse  videtur;  eum  tamen  nec
dualiscunque  Dars  chronicorum  laborum  Euscbii  sinc  ullo
vestigio  intericrit,  quis  sibi  Persuaserit,  illud  majoris  molis
  opus,  cujus  epitome  nostrum  chronicon  appellatur,  sine