Full text : Materialien der Deutschen Reichs-Verfassung. Band III (3)

94  XI.  Statuta  Petri  1460.

factiones  plenarie  eompellat  etiam  per  eensuras  ceeelesiastieas  coneruas
  et  eonvenientes.  Si  autenm  aliquis  de  crimine  aut  exeessu
accusator  apparuerit,  procedere  possit  et  valeat  iuxta  modum  statuti
  proxime  supra  editfi.

Kap.  4.  Item  quod  prepositus  modernus  et  ommes  sul  suceessores
  nullas  alicnaciones  rerum  ceelesie  immobilium  magnarım
vel  parvarım  aliquatenus  faciant  sive  locando  ad  longum  fempus
sive  pignorando,  vendendo  vel  in  empbiteosim®  de  novo  eoncedendo,
  nisi  de  eonsensu  sui  capituli  ecelesie  prediete  vel  ımaioris  partis
  eiusdem,  neque  eeiam  mobilium  rerum  notabilis  quantitatis
distrahat,  donet  aut  alienet  quacumque  ex  causa  preter  consensum
  supradietum.

Kap.5.  Item  quod  prepositus  tam  presens  quanı  futurus  quicumque
  pro  nulla  persona  cuiuseunque  condicionis  fuerit  se  prineipalem
  debitorem  aut  fideiussorem  constituat  aut  literas  obligacionis
donet  aut  debita  notabilia  et  preposituram  gravantia  contrahat
quocumque  pretextu  nisi  ex  evidenti,  utili  ct  necessaria  causa
ipsius  ecelesie  et  de  consensu  capituli  sui  predicti.

Kap.  6.  Item  quilibet  prepositus  tam  nunc  existens  quam  in
futurum  preficiendus,  quamprimum  eonfirmacionem  obtinuerit  a  sede
apostolica  et  antequam  se  de  administracione  rerum  cecelesie  intromittat,
  in  loco  capitulari  decano  et  capitulo  capitulariter  CONgTegatis
  in  presencia  notarii  publiei  et  testium  infraseriptum  iuramentum
  prestare  debebit  et  teneatur  contradiccione  qualibet  cessante
neque  alias  ad  administracionem  admittatur  aut  pro  preposito  habeatur
  nisi  iuramento  huiusmodi  sponte  prestito:

—  ——  ——_

n)  Dus  Oriy.  hat:  emphitrosim  (ste).

b)  50  das  Original;  obligatorias  die  heniizten  Kopien.

Kap.  4.  Verbot  der  Verädusserung  des  (unbeweglichen  und  wertvollen
beweglichen)  Kirchenvermügens  durch  den  Propst  ohne  Konsens  des  Kapitels.
Die  Sache  bildete  eine  heständige  Sorge  der  kirchlichen  Geselzgebung  ;  vgl.
Sügmäller  KR.  5.  877  f.  Die  Statuten  der  ersten  Diözesansynode  Peter  zon
Schaumbergs  forderte  unter  Androhung  der  ipso  facto  eintretenden  Exkommunikalion
  und  des  Interdikts  den  bischöflichen  Konsens  zu  ciner  Veräusserung
(Steiner  I,  107  cayı.  16  =  Mon.Bo.  XVI,  616  cap.  15).  Aus  demselben  Grund
wird  in  Kap.  5  bei  Aufnahme  riner  Schuld  oder  Bürgyschaftsleistung  die  Zustimmung
  des  Kapitels  verlangt.

EL
hd

10

15

20