it
—
20
2)
X. Anfechtung und Widerrmi der Umwandimne. 15
seripta in virtute sancte obediencie committimus cf mandamus, quatenus
ipsi vel duo vel unus corum per se vel alium seu alios presentes
nostras litteras ac onmia et singula in eis eontenta ubi et
qnando expedire viderint et quociens super hoc pro parte dileetorum
filiorum presideneium provineialium capitulorum nacionis Germanice
sen alterins eorundem dieti ordinis reqnisiti fuerint auetoritate prefata
solemniter publieantes neenon abbati ct conventui im eodem
monasterio reintegrandis ac eis et personis que in ipso monasterio
post instaurneionem et reintegracionem huinsmodi pro tempore
eommorabuntur super hys opportune defensionis presidio assistentes
non permittant cos vel eorum aliqnem sen ipsius monasterii TCS,
inra et bona a quoquam eciam episcopalis vel alterius euiuseunque
dienitatis vel eondietionis (sic) fuerit contra tenorem preseneium
quovis quesito eolore aliquatenus impediri, molestari, turbari, inquie->
tari sen eiusdem monasterii abbatem, eonventum, personas, ministros
predietos aut eorum aliquem quomodolibet impeti sen ei molestias
vel iniurias irrogarl contradietores per «ensuram eeelesiastieam et
quevis alia opportuna juris remedia omni prorsus appellacione postposita
compescendo invocato ad hoe si opus fnerit auxilio brachii
seenlaris. Non obstantibus premissis constitueione pie imemorie
Bonifacii pape VII. ceiam predeeessoris nostri qna eavetur ne quis
extra sılam eivitatem vel diveesin nisi in certis exceptis casibus et
. illis ultra unamı dietam a fine diocesis eorundem trahere sen
ne iudices a sede de presenti predieta extra eivitatem vel diocesin in
-quibus deputati fuerint contra quoscungue procedere seu alii vel
aliis viees suas eommittere aut alıos ultra unam dietun a fine
diveesis eornndem frahere presumant quam aliis eonstitueionibus
eontrariis quibusenngue seh Si personis Scu quibusvis aliis coimmuniter
Bischof von Lavant war damals (seit 1463) "Itudolf von Hüdesheim (später,
1467—82, Bischof von Breslau), der frühere langjährige Prufessor der Universität
Heidelberg und (seit 1446) Domdekan von Worms. Derselbe war 1461
zon Pius IJ. mit dem Spanier Franz von I oledo als Nuntius nach Deutschland
geschickt worden, um im Mainzer Bistumsstlreit zu vermitteln und besonders
den Kurfürsten Iriedrich von der Ifalz von der Seite Diethers von
Ixenburg abzuziehen; 1465. war er Legat Pauls II. in der böhmischen
Kirchenfruge: vgl. Lossen, Staut und Kirche in der Ifalz im Ausgang des
MA. S. 34f.. Jastor, Gesch. der Päpste II’, 153. 400. 407: Allgemeine
deutsche Biographie XNIXN, 529 ff. Über den Speyerer Bischof (1464
bis 1478) und pfälzischen Kunzler Matthias von Rammung und seine Tätigkeit
zur Hebung der klüsterlichen Zucht (Klingenmünster, Limburg, Odenheim und
Sinsheim erhielten 1469 von ihm eine neue, strengere Ordnung) vgl, Jossen
«a. 0 $. 171 wu 6.