Full text : Württembergische Geschichtsquellen. Zehnter Band. (10)

it

—

20

2)

X.  Anfechtung  und  Widerrmi  der  Umwandimne.  15

seripta  in  virtute  sancte  obediencie  committimus  cf  mandamus,  quatenus
  ipsi  vel  duo  vel  unus  corum  per  se  vel  alium  seu  alios  presentes
  nostras  litteras  ac  onmia  et  singula  in  eis  eontenta  ubi  et
qnando  expedire  viderint  et  quociens  super  hoc  pro  parte  dileetorum
filiorum  presideneium  provineialium  capitulorum  nacionis  Germanice
sen  alterins  eorundem  dieti  ordinis  reqnisiti  fuerint  auetoritate  prefata
  solemniter  publieantes  neenon  abbati  ct  conventui  im  eodem
monasterio  reintegrandis  ac  eis  et  personis  que  in  ipso  monasterio
post  instaurneionem  et  reintegracionem  huinsmodi  pro  tempore
eommorabuntur  super  hys  opportune  defensionis  presidio  assistentes
non  permittant  cos  vel  eorum  aliqnem  sen  ipsius  monasterii  TCS,
inra  et  bona  a  quoquam  eciam  episcopalis  vel  alterius  euiuseunque
dienitatis  vel  eondietionis  (sic)  fuerit  contra  tenorem  preseneium
quovis  quesito  eolore  aliquatenus  impediri,  molestari,  turbari,  inquie->

  tari  sen  eiusdem  monasterii  abbatem,  eonventum,  personas,  ministros

predietos  aut  eorum  aliquem  quomodolibet  impeti  sen  ei  molestias
vel  iniurias  irrogarl  contradietores  per  «ensuram  eeelesiastieam  et
quevis  alia  opportuna  juris  remedia  omni  prorsus  appellacione  postposita
  compescendo  invocato  ad  hoe  si  opus  fnerit  auxilio  brachii
seenlaris.  Non  obstantibus  premissis  constitueione  pie  imemorie
Bonifacii  pape  VII.  ceiam  predeeessoris  nostri  qna  eavetur  ne  quis
extra  sılam  eivitatem  vel  diveesin  nisi  in  certis  exceptis  casibus  et
.  illis  ultra  unamı  dietam  a  fine  diocesis  eorundem  trahere  sen
ne  iudices  a  sede  de  presenti  predieta  extra  eivitatem  vel  diocesin  in

-quibus  deputati  fuerint  contra  quoscungue  procedere  seu  alii  vel

aliis  viees  suas  eommittere  aut  alıos  ultra  unam  dietun  a  fine
diveesis  eornndem  frahere  presumant  quam  aliis  eonstitueionibus
eontrariis  quibusenngue  seh  Si  personis  Scu  quibusvis  aliis  coimmuniter

Bischof  von  Lavant  war  damals  (seit  1463)  "Itudolf  von  Hüdesheim  (später,
1467—82,  Bischof  von  Breslau),  der  frühere  langjährige  Prufessor  der  Universität
  Heidelberg  und  (seit  1446)  Domdekan  von  Worms.  Derselbe  war  1461
zon  Pius  IJ.  mit  dem  Spanier  Franz  von  I  oledo  als  Nuntius  nach  Deutschland
  geschickt  worden,  um  im  Mainzer  Bistumsstlreit  zu  vermitteln  und  besonders
  den  Kurfürsten  Iriedrich  von  der  Ifalz  von  der  Seite  Diethers  von
Ixenburg  abzuziehen;  1465.  war  er  Legat  Pauls  II.  in  der  böhmischen
Kirchenfruge:  vgl.  Lossen,  Staut  und  Kirche  in  der  Ifalz  im  Ausgang  des
MA.  S.  34f..  Jastor,  Gesch.  der  Päpste  II’,  153.  400.  407:  Allgemeine
  deutsche  Biographie  XNIXN,  529  ff.  Über  den  Speyerer  Bischof  (1464
bis  1478)  und  pfälzischen  Kunzler  Matthias  von  Rammung  und  seine  Tätigkeit
zur  Hebung  der  klüsterlichen  Zucht  (Klingenmünster,  Limburg,  Odenheim  und
Sinsheim  erhielten  1469  von  ihm  eine  neue,  strengere  Ordnung)  vgl,  Jossen

«a.  0  $.  171  wu  6.