275

Ea  igitur  fuit  Germaniae  nostrae  sacies,  per  duinqdue
secula  inde  a  migratione  gentium,  quam  vocant,  usque
ad  extinctam  Carolidarum  stirpem,  sibi  ferc  semper  constans,
  ut  fere  nulla  ratio  urbium  vel  condendarum  vel
denno  excitandarum  habita  fuisse  videstur.  Nec  regiis
villis  sensim  sensimque  multiplicatis,  opulentisque,  si  placet,
  regum  palatiis  hinc  inde  excitatis,  antiquis  etiam  urbibus,
  per  Rheni  Danubüque  ripas  dispersis,  laetior  iterum
  fortuna  aflulsit.  Quamquam  enim  sedes  episcopalis,
caque,  duae  ad  ecclesiam  christianam  spectabant,  in  plurimis
  antiduiorum  urbium  rhenanarum  tandem  sit  restituta,
  duanquam  et  opportunitas  loci  et  celebritas  ecclesiad
alicujus  noviter  excitatae,  aliaqdue  multa,  quae  restituta
tandem  pace,  numeroque  hominum  secure  viventium  multiplicato
  sua  sponte  elflorescunt,  ad  augenda  societatum
illarum  qduamvis  tenuium  incrementa  multum  tontulisse
haud  temere  perhibeantur;  ne  una  qduidem  earum  est,
duae  privilegio  aliquo  vel  regio  vel  ducali  vel  episcopali,
ante  medium  seculi  decimi,  ornata  fuerit,  cum  infinita  extent
  eorundem  temporum  diplomata,  quibus  vel  monasterio
cuidam  vel  ecclesiae  celebriori  largissime  provisum  est.

Gudeni  Moguntina  et  Honthemii  Trevirensia  perlustravi,
  Schannati  Wormatiensia,  Alsatica  Schoepllini,  Spirensia;
  quae  extant  in  Commentaris  Academiae  Theodoro
Palatinac  et  Kleinmayeri  Salisburgensia  sedulo  tractavi.
nec  in  ullo  diplomate,  cojus  veritas  extra  omnem  controversiae
  aleam  posita  est,  locus  aliquis  se  mihi  obtulit,  er
duo  alius  status  eorum,  dui  in  ruderibus  civitatum  olim
florentissimarum  habitabant,  recte  conjici  potuerit,  duam
qui  fuit  hominum  ruri  per  villas  habitantiuim.  Nec  si
quo  etiam  in  loco  mercatus  teloniumve  publice  constitutum
exstabat,  si  major  alicujus  ecclesiac  celebritas,  maxime

48“