März
Ende,
300 1611 121.
in casibus incidentibus procuraret et defenderet, adfuisset, non solum
iniquissime ferri verum etiam M.! Suae summe damnosum esee.
Ad haec M.“’ Sua in ambobus punctis consentit iussitque, at
legato Hispanico audientiam indicerem, sicuti factum; M.'** que Sus
ipsa supradicta auxilia instanter sollicitavit. Nihil autem effectum,
verum legatus in generalibus remansit. Expeditio etiam marchionis
ex illo tempore decreta et promota fuit.
Hisce autem negotium hoc non fuit finitum ; verum dicta caes.
M.'%* me ulterius instante et sollicitante una mecum d. Hegenmällerum
ad legatum misit; ibi praesente Hegenmüllero ipsi de novo in
mentem adduxi, an non regina ipsa expresse scripsisset, ne dominum
fratrem suum ullo modo desereret sed ubique manus auxiliares ipsi
praestaret et si remissa illa 200 coronatorum milia non sufficerent,
an non regina promitteret, se, quaecumque ulterius expenderet,
rato haberi et ipsi reddi curare velle? Quod legatus quidem non
negavit, nihil tamen categorice ad baec declarare voluit; licet tandem
dimidiam tantum istius summae partem ad belli Juliacensis continuationem
flagitaverim, ibi aeque atque antea nihil obtinui. Tandem d.
landgravius Leuchteburgius et ut opinor comes Sulzius et d. Lambergius
a M.' Sua eo missi fuere, nihil tamen magni ut antea obtinere
potuere. Ex illo tempore a superiore nuntio et praesenti legato
Hispanico nihil nisi persecutiones partim scriptis partim et saepius
coram apud Ser.” Suam sustinui, quae tamen apud ipsam, quoniam
rem gestam et innocentiam meam noverat, nunquam valere potuerunt.
Cum igitur tam a M." suae ministris, qui hic erant et nos hinc
inde eircumducebant, quam ab Hispaniarum rege et archiduce Alberto,
in quibus duobus nostram summam spem collocaveramus (siquidem in
processibus Pragensibus nullam fiduciam ponere poteramus) atque
etiam aliuude sine auxilio relinqueremur, ecoutra vero duobus principibus
ex Gallia, ab Hollandis et aliis unitis principibus magna et potentia
nummorum, militum et omnium rerum ad bellum pertinentium auxilia
summitterentur, negotium Juliacense se nullum alium quam qui toi
mundo notus est exitum sortiri potuit.
Verum quidem est, quod speratis auxiliis duos illos principes
istis ducatibus cedere cogere potuissemus; nam Ser.‘ Sua illis prius
excedere non decreverat quamı sumptus impensos recepisset; qui cum
plurimum forent augmentati, Ser.‘“* Sua adhuc longe tempore in
possessione remansisset. Et hoc facile evenire potuisset: nam si iuxta
spem nostram multa obtinuissemus auxilia sumptuumque magnitudo
multum excrevisset et sic difficulter ab illa parte, quae causam iure
obtinuisset, rependi potuissent, tum Ser.'* Sua parti causam obtinenti
aliquam pecuniae summam (quam ad rem multi istorum principatuum
status tam ut tanto citius ex illo labyrintho liberarentur quam quod
Ser. Suae bene affecti essent, quantum in ipsis fuisset, sine dubio
fideliter praestitissent) pro iure suo rependisset, dicti sane duo principes
aut ipsorum principales propter inobedientiam aut alioquin propter
ius Saxonum validum praetensiones suas amittere potuissent. Becordor
