Versio in rem. Negotiorum gostio. 347
„Ego autem non puto de in rem verso
esse actionem, nisi hoc animo gesserit servus,
ut in rem domini verteret.
Fr. 7. §. 5. eod.
„Si silius fawilias pecuniam mutuatus, pro
filia sua dotem dederit, in rem versum patris
videtur, quatenus avus pro nepte daturus fuit.
Quae sententia ita demum mihi vera videtur,
si hoc animo dedit, ut patris negotium gerens.“
Vgl. auch fr. 10 F. 2 eod; dazu: Seuffert
Pand. Recht B. 3 8. 491, S. 78.
Ueber den Fall eines blos zufälligen Vortheiles,
der dem Vater dadurch zugeht, daß er durch die
Verwendung des vom Sohne entlehnten Geldes von
der Haftung für eine gemeinschaftliche Schuld befreit
wird, giot Ulpian fr. 10 8. 10 eod. folgende
Entscheidung: „Idem (Pomponius) tractat, an ex
eventu possit in rem patris fllius vertere: veluti
si duo rei pater et silius fucrint, et silius
mutuatus suo nomine solvat, Mibi videtur,
si quidem pecunia ad patrem pervenerat,
videri in rem versum: duod si non fuit, et
suum negotium gerens silius solvit, non esse
de in rem verso actionem.“ Ebenso fr. 11 eod:
„Quod servus in hoc mutuatus suerit ut creditori
suo solveret, non erit in rem versum,
duamvis actione de peculio liberatus sit dominus.“
Vgl. hierzu Glück a. a. O. S. 406.
Böhmer doctr. de action. sect. 11 c. 10
1
8. 11.
Einige Rechtslehrer wollten zwar diese Klage
auch auf solche Fälle ausdehnen, in welchen der
Nutzen des Beklagten durch das zwischen Dritten
abgeschlossene Rechtsgeschäft blos mittelbar befördert
wird. Gegen diese Ansicht hat sich schon Lauterbach
Coll. pract. lib. 15 tit. 3 §S. 9.