Anker gahn.“ Leutnant von Kahlen leeg bi Sup—
pedent von Schubert in't Quartier, dorhen geht de
Bad.
Leutnant von Kahlen was bi'n Rittmeister von
Platen to Parchow to Middag inladen um denn
wir dor hüt Abend Kranz, den de adlichen Godsbisitzer
ümmer unner sich hedden, also nich anwesend.
Wenn he to Hus kehm, wullen se em dat seggen.
Na, un wider güng dat keenen wat an um so
würd dat Abend. Zwischen Klock acht, negen kehm
äwer een. Bad to Pird un bröcht dat Orre: De
Dän leet de Böät to Water, he wull lan'n. So nu
biorrert Untroffzir Witt, de Rider süll gliek nah
Varchow hento jagen un dat Orre an den Leutnant
afgeben. Un oll dick Witt kreg dat Lopen un
Söken nah den Tambur, glücklicher Wis'’ wir de to
Hus. Na nu güng't los mit den Generalmarsch den
Weg nah Julgusruh entlang. Je, wiren nich grad
weck buten west, de de Trummel rassel hürten, dor
binnen in'n Saal fiedelt Jehann Muttbroder un
peddt den Takt dorto, de Soldaten trampelten un
juchten, in dissen Murdsspektakel hedd keen Minsch
de Trummel hürt. Doch as oll Bohlmann dat
Wurd „Generalmarsch" in'n Saal herinne johst,
wird dat een Stöten, een Drängen, een jeder reet
nah sien Mütz un rpunt all's wat se rönnen kunnen,
Zivil un Militär, een dörch'n anner. Ut de
Pust kemen se in Ollenkirchen an un stumen denn
arad mit vull Gepäck un marschbereit, as ok de
Herr Leutnant ankem. All's wir up den Mark versammelt,
dor hüll de Leutnant denm noch ne Ansprak
an de Inwohner: wenn't Not ded un he de
Baken ansticken leet, dem süllen de Stormklocken
tagen warden, dormit dat ganze Land den Notschrei
hürt un em to Hülp kem. Dormit wir de
Nacht heran kamen as se afmarschierten.
Stramm möt de Marsch west sin, denn, de Klock
wir noch nich twölf, as dat Geschrei kem: De Baken
de brennen. Un dormit kem de Stormkllock in
Schwung un nu dat Geschrei: de Klocken de gahn,
de Baken de brennen, de Dän de kümmt, so schreeg
dat, so johst dat in den Urt un buten herüm. Een
würd von den Lankensburger Möller to Pird nah
de Wiek schickt, dat ok dor de Stormklocken lürrt
wurden. Un dormit rasselten all de irsten Wagens
mit Mannschaften, biwaffend mit Fork un Seißen
(Sensen) dörch Ollenkirchen.
Ehr Verspreken gemäß wir nu ok de Bärgerwehr
tosam treden, twölf Gewehre stünnen in dat
Nahmdagspasterhus dorto bereit, äwer wat wir
dat, dat rekent jo nich, also de keen Gewehr hedd,
nehm wat em to Hand kem, Fork un Spaden.
Pastor Hoffmann hedd natürlich een Gewehr für
sich reserviert un geschultert kem he dormit ut sien
Hus. Schmidt Jachtmann stünn ok vör sien Dör
um kek sick de Sak an. „Mein lieber Nachbar., rep
de Paster, ist hohe Zeit, kommen Sie mit, kommen
Sie mit.“ „Ja, ja, Herr Paster, segat Jachmann,
es müssen ok weck bei die Frugenslüd bleiben.“
Jachtmann was eben een Hochdütsch von
Unser Dommerland.
dat Botterstaw von den
278
Geburt un güng nie ut sinen Bu. Alle Piek= un
Steckgeschirre wiren in Anspruch nahmen un vergrepen,
as Georg Mönk up Gottlieb Schwanzen
finen Hof nah so wat ähnliches herümsöcht. Georg
wir Schoster, hadd dat Handwerk äwer sid längerer
Tid in'n Graben smeten un fungiert nu as
Danzmeister, dat bröcht em mihr in. He kem dorher
beten later, wil he Stun'n geben hedd un dor
he in de Il nicks anners finnen künn, nehm he
Butendröger, smet dat
äwer de Schuller un lep ilig hinnerdrin. Sorn
Dangmeister is leichtfüßig un flink to Been, dormit
kreg he den letzten Trupp bald inhalt. Aewer
dor krawwelt wat in'n Graben. „Sull dat all een.
von de Dänen sin?" denkt Georg un kickt orndlich
to, na dunn is't äwer Paster Hoffmann. „Herrjeh,
Herr Paster, wat is Enn passiert?“ röppt he.
„Ja, mein Lieber, seggt de Paster, ich werde umkehren,
es müssen auch doch welche den Frauen zum
Schutz bleiben.“ „Na, denn willen wi tuschen mit
de Waffen, seggt Mönk to'n Paster, geben Se mi
dat Gewehr un nehmen's Fru Schwanzen ehr Botterstaw
mit trügg.“ Ob nu de Paster dat äwer de
Schuller nehm orre as Handstock brukt hett, weer
ick nich to seggen, genog he bröcht dat wedder mit.
In Ollenkirchen lep all's verbas't dörcheenanner,
schaurig hürt sick dat Gelchrei un Getös an. De
Klocken de gahn, de Baken de brennen, de Dän de
kümmt, so güng dat de ganze Nacht, de Een
schriegt dat den Annern to, de Een makt den Annern
bang, de Een regt den Annern up, ümmer
mit den: de Klocken de gahn, de Baken de brennen,
de Dän de kümmt.
Dor, wat is dat, wedder een grotem Trupp
Minschen to Foot un ganze Wagen vull biladen mut
Lüd un Forken, Seißen, alle Ort Waffengattung,
as sick denken leten. Na, dit wiren de Mannschaft
ut de Wiek un ut de ümliggenden Göder. Dor alle
Seehabens blockiert wiren un Wittow doch väl seebifohrne
Lüd hedd un Seefohren doch tapfer un
waghalsig sünd, so wiren nu de Seekaptains, Stürl'1,
Matrosen und Jungmanns, all's in Untätigkeit
to Hus un folgten nu bereitwillig den Kriegsrop.
Flott marschierten se dörch Ollenkirchen, hedden
sick bi'n Afmarsch natürlich ok mit'n Druppen
to'n Stärken up'n Weg un in'n Krieg to tehn,
versehn. De Buttels, de unnerwegs all lerrig worden
wiren, würden in Ollenkirchen rasch wedder
füllt un wider güng dat nah Arkona hento. Na,
de armen Frugenslüd, de nu wider keenen Schun
hedden as Meister Jachtmann un Paster Hoffmann,
de hadden sick de Kähl all mäglich mör
schriegt un de Oogen rod rohrt un kemen nuu up de
bernünftigen Gedanken, ehr bor Geld un Wiertsaken
in Säkerheit to bringen. Hus un Hof un
dat leewe Beeh müßt man sien Gefohr stahn, äwer
wat sünst noch irgend to versteken wir, wullen se bi
de Sid bringen. Oll Jochen Mönk'sch hadd noch
een grot Sidenstück Speck in'’n Wim hängen, dat
von'n Fürhird god to kriegen wir. Se nehm't