Full text : Unser Pommernland. 3. Jahrgang 1915/16. (3)

Anker  gahn.“  Leutnant  von  Kahlen  leeg  bi  Sup—
pedent  von  Schubert  in't  Quartier,  dorhen  geht  de
Bad.

Leutnant  von  Kahlen  was  bi'n  Rittmeister  von
Platen  to  Parchow  to  Middag  inladen  um  denn
wir  dor  hüt  Abend  Kranz,  den  de  adlichen  Godsbisitzer
  ümmer  unner  sich  hedden,  also  nich  anwesend.
  Wenn  he  to  Hus  kehm,  wullen  se  em  dat  seggen.
  Na,  un  wider  güng  dat  keenen  wat  an  um  so
würd  dat  Abend.  Zwischen  Klock  acht,  negen  kehm
äwer  een.  Bad  to  Pird  un  bröcht  dat  Orre:  De
Dän  leet  de  Böät  to  Water,  he  wull  lan'n.  So  nu
biorrert  Untroffzir  Witt,  de  Rider  süll  gliek  nah
Varchow  hento  jagen  un  dat  Orre  an  den  Leutnant
  afgeben.  Un  oll  dick  Witt  kreg  dat  Lopen  un
Söken  nah  den  Tambur,  glücklicher  Wis'’  wir  de  to
Hus.  Na  nu  güng't  los  mit  den  Generalmarsch  den
Weg  nah  Julgusruh  entlang.  Je,  wiren  nich  grad
weck  buten  west,  de  de  Trummel  rassel  hürten,  dor
binnen  in'n  Saal  fiedelt  Jehann  Muttbroder  un
peddt  den  Takt  dorto,  de  Soldaten  trampelten  un
juchten,  in  dissen  Murdsspektakel  hedd  keen  Minsch

de  Trummel  hürt.  Doch  as  oll  Bohlmann  dat
Wurd  „Generalmarsch"  in'n  Saal  herinne  johst,

wird  dat  een  Stöten,  een  Drängen,  een  jeder  reet
nah  sien  Mütz  un  rpunt  all's  wat  se  rönnen  kunnen,
  Zivil  un  Militär,  een  dörch'n  anner.  Ut  de
Pust  kemen  se  in  Ollenkirchen  an  un  stumen  denn
arad  mit  vull  Gepäck  un  marschbereit,  as  ok  de
Herr  Leutnant  ankem.  All's  wir  up  den  Mark  versammelt,
  dor  hüll  de  Leutnant  denm  noch  ne  Ansprak
  an  de  Inwohner:  wenn't  Not  ded  un  he  de
Baken  ansticken  leet,  dem  süllen  de  Stormklocken
tagen  warden,  dormit  dat  ganze  Land  den  Notschrei
  hürt  un  em  to  Hülp  kem.  Dormit  wir  de
Nacht  heran  kamen  as  se  afmarschierten.

Stramm  möt  de  Marsch  west  sin,  denn,  de  Klock
wir  noch  nich  twölf,  as  dat  Geschrei  kem:  De  Baken
de  brennen.  Un  dormit  kem  de  Stormkllock  in
Schwung  un  nu  dat  Geschrei:  de  Klocken  de  gahn,
de  Baken  de  brennen,  de  Dän  de  kümmt,  so  schreeg
dat,  so  johst  dat  in  den  Urt  un  buten  herüm.  Een
würd  von  den  Lankensburger  Möller  to  Pird  nah
de  Wiek  schickt,  dat  ok  dor  de  Stormklocken  lürrt
wurden.  Un  dormit  rasselten  all  de  irsten  Wagens
mit  Mannschaften,  biwaffend  mit  Fork  un  Seißen
(Sensen)  dörch  Ollenkirchen.

Ehr  Verspreken  gemäß  wir  nu  ok  de  Bärgerwehr
  tosam  treden,  twölf  Gewehre  stünnen  in  dat
Nahmdagspasterhus  dorto  bereit,  äwer  wat  wir
dat,  dat  rekent  jo  nich,  also  de  keen  Gewehr  hedd,
nehm  wat  em  to  Hand  kem,  Fork  un  Spaden.
Pastor  Hoffmann  hedd  natürlich  een  Gewehr  für
sich  reserviert  un  geschultert  kem  he  dormit  ut  sien
Hus.  Schmidt  Jachtmann  stünn  ok  vör  sien  Dör
um  kek  sick  de  Sak  an.  „Mein  lieber  Nachbar.,  rep
de  Paster,  ist  hohe  Zeit,  kommen  Sie  mit,  kommen
  Sie  mit.“  „Ja,  ja,  Herr  Paster,  segat  Jachmann,
  es  müssen  ok  weck  bei  die  Frugenslüd  bleiben.“
  Jachtmann  was  eben  een  Hochdütsch  von

Unser  Dommerland.

dat  Botterstaw  von  den

278

Geburt  un  güng  nie  ut  sinen  Bu.  Alle  Piek=  un
Steckgeschirre  wiren  in  Anspruch  nahmen  un  vergrepen,
  as  Georg  Mönk  up  Gottlieb  Schwanzen
finen  Hof  nah  so  wat  ähnliches  herümsöcht.  Georg
wir  Schoster,  hadd  dat  Handwerk  äwer  sid  längerer
  Tid  in'n  Graben  smeten  un  fungiert  nu  as
Danzmeister,  dat  bröcht  em  mihr  in.  He  kem  dorher
  beten  later,  wil  he  Stun'n  geben  hedd  un  dor
he  in  de  Il  nicks  anners  finnen  künn,  nehm  he
Butendröger,  smet  dat
äwer  de  Schuller  un  lep  ilig  hinnerdrin.  Sorn
Dangmeister  is  leichtfüßig  un  flink  to  Been,  dormit
  kreg  he  den  letzten  Trupp  bald  inhalt.  Aewer
dor  krawwelt  wat  in'n  Graben.  „Sull  dat  all  een.
von  de  Dänen  sin?"  denkt  Georg  un  kickt  orndlich
to,  na  dunn  is't  äwer  Paster  Hoffmann.  „Herrjeh,
  Herr  Paster,  wat  is  Enn  passiert?“  röppt  he.
„Ja,  mein  Lieber,  seggt  de  Paster,  ich  werde  umkehren,
  es  müssen  auch  doch  welche  den  Frauen  zum
Schutz  bleiben.“  „Na,  denn  willen  wi  tuschen  mit
de  Waffen,  seggt  Mönk  to'n  Paster,  geben  Se  mi
dat  Gewehr  un  nehmen's  Fru  Schwanzen  ehr  Botterstaw
  mit  trügg.“  Ob  nu  de  Paster  dat  äwer  de
Schuller  nehm  orre  as  Handstock  brukt  hett,  weer
ick  nich  to  seggen,  genog  he  bröcht  dat  wedder  mit.
In  Ollenkirchen  lep  all's  verbas't  dörcheenanner,
schaurig  hürt  sick  dat  Gelchrei  un  Getös  an.  De
Klocken  de  gahn,  de  Baken  de  brennen,  de  Dän  de
kümmt,  so  güng  dat  de  ganze  Nacht,  de  Een
schriegt  dat  den  Annern  to,  de  Een  makt  den  Annern
  bang,  de  Een  regt  den  Annern  up,  ümmer
mit  den:  de  Klocken  de  gahn,  de  Baken  de  brennen,
  de  Dän  de  kümmt.

Dor,  wat  is  dat,  wedder  een  grotem  Trupp
Minschen  to  Foot  un  ganze  Wagen  vull  biladen  mut
Lüd  un  Forken,  Seißen,  alle  Ort  Waffengattung,
as  sick  denken  leten.  Na,  dit  wiren  de  Mannschaft
ut  de  Wiek  un  ut  de  ümliggenden  Göder.  Dor  alle
Seehabens  blockiert  wiren  un  Wittow  doch  väl  seebifohrne
  Lüd  hedd  un  Seefohren  doch  tapfer  un
waghalsig  sünd,  so  wiren  nu  de  Seekaptains,  Stürl'1,
  Matrosen  und  Jungmanns,  all's  in  Untätigkeit
  to  Hus  un  folgten  nu  bereitwillig  den  Kriegsrop.
  Flott  marschierten  se  dörch  Ollenkirchen,  hedden
  sick  bi'n  Afmarsch  natürlich  ok  mit'n  Druppen
to'n  Stärken  up'n  Weg  un  in'n  Krieg  to  tehn,
versehn.  De  Buttels,  de  unnerwegs  all  lerrig  worden
  wiren,  würden  in  Ollenkirchen  rasch  wedder
füllt  un  wider  güng  dat  nah  Arkona  hento.  Na,
de  armen  Frugenslüd,  de  nu  wider  keenen  Schun
hedden  as  Meister  Jachtmann  un  Paster  Hoffmann,
  de  hadden  sick  de  Kähl  all  mäglich  mör
schriegt  un  de  Oogen  rod  rohrt  un  kemen  nuu  up  de
bernünftigen  Gedanken,  ehr  bor  Geld  un  Wiertsaken
  in  Säkerheit  to  bringen.  Hus  un  Hof  un
dat  leewe  Beeh  müßt  man  sien  Gefohr  stahn,  äwer
wat  sünst  noch  irgend  to  versteken  wir,  wullen  se  bi
de  Sid  bringen.  Oll  Jochen  Mönk'sch  hadd  noch
een  grot  Sidenstück  Speck  in'’n  Wim  hängen,  dat
von'n  Fürhird  god  to  kriegen  wir.  Se  nehm't