294

tum  denique  interesse  putem,  idque  maxime  apud  hominem
  Judaeum  sanctissime  libros  suos  colentem,  accipere.
ea,  duse  duis  scopo  suo  congrus  apud  elios  invenertt,
vel  spurias  librorum  sacrorum  appendices,  dquarum  est
haud  exigua  auctoritas  apud  alius  disciplinae  homines,
narrationi  ex  libris  sacris  petitae  ita  intexere,  ut  ab  im-Peritis
  nequcant  dignosci.  Si  ex  communi,  duae  he
aetate  obtinnisse  dichur,  Judacorum  superstitione  judicare
liceret,  vel  si  vera  cssent,  quae  de  Pharisaica  Josephi
réligione  praedicantur:  aut  planc  omittenda  fuissent,  quae
ex  his  altulit,  aut  ea  certe  praclatione  afferenda,  quae
reliquorum  honori  et  auctoritati  consuleret.

Confecta  igitur  disputatione,  duase  nihil  dubitationis
superesse  Patitur,  duod  Alexandrina  versione  et  additamentis
  illius  usus  fuerit  Josephus,  Paucis  indicasse  juvabit,
  quid  inde  fluat  ad  rectam  descriptionem  antiquissimarum
  rerum  Christianarum.

Primo  non  ad  solam  ebraici  sermonis  inscitiam  neque
  ad  ineptum  Judaeorum  odium  referenda  esse  videtur
opinio  pluribus  Patrum  ecclesiasticorum  communis,  quse
Storvtustau  versioni  Alexandrinae  tribuit.  Cum  ipse  Josephus,
  Judaeus  Palaestinensis,  tam  amplis  laudibus  Ale-Jandrinam
  versionem  extulit,  et  narratio,  Aristeae  nomen
mentita,  viro  rerum  Judaicarum  peritissimo,  probata  haberetür,
  nec  non  auctoritas  scriptorum  N.  T.,  frequentissime
  illa  utentium,  tam  grave  testimonium  ei  Perhiberet:  omnino
  haud  mirandum,  tam  ingenti  consonsu  ab  antiquissimis
Patribus  versionem  graecam  tanquam  erroris  expertem
esse  acceptam,  neque  ipsum  Origenem  a  fraude,  duae
inde  nascebatur  recensioni  sibrorum  sacrorum,  satis  sibi
Cavisse  ).  Quis  tandem  erit,  cui  ex  nostra  loquendi  scri-X)

  Euseb.  H.  E.  VI,  25.